Het ligt in de bedoeling dat ik een keer in de week mijn weblog probeer bij te houden. Maar tussen Hemelvaart en Pinksteren, waar nog altijd 10 dagen tussen zit, (en enige vrije dagen) komen kinderen en kleinkinderen graag logeren in die groene stad Enschede. Als er dan naast het besturen thuis ook nog bestuurd moet worden in de stad, dan is tijd een beperkte aangelegenheid. Daarom nu even bijpraten, want morgen is de familie weer aan de beurt. Afgelopen zondagmiddag was ik met jongste zoon, zijn vrouw en hun beide kinderen in het Abraham Ledeboerpark, het park waarin ik ben opgegroeid en dat toen nog Het Wageler heette. De ingang van het park, bijna recht tegenover de Pijlhovestraat, waar ik geboren ben en mijn 18de verjaardag nog heb gevierd, was toen al een prachtig park. Samen met de vriendjes uit de straat maakten we er hele schoenendozen vol met herfstbladeren, paddestoelen, beukennootjes, eikels, papieren muizen en vogels en gingen dan met de gehele colonne langs de voordeuren van onze ouders en buren om geld te vragen. Daar kochten we samen dan weer snoep voor. De pastoor van de R.K. Paulusparochie in het Twekkelerveld liep er bij droog weer altijd te brevieren, (ik wist toen nog niet hoe dat heette, ik ben immers van de andere kerk) en daarom kon er niets gebeuren en mochten we van onze ouders altijd dat park/bos in. Ik heb er leren schaatsen op de vijver en weet dus ook nog heel goed dat de villa er stond. Maar, zei vader altijd, "denk er om je mag je niet misdragen, dat stelt de familie Lederboer niet op prijs"! Ik was trots dat ik mocht schaatsen op die vijver en soms wel chocolademelk kreeg in de keuken van de villa. Tante Marie, een echte tante van mijn vriendinnetje werkte op de villa. Het was dan ook geweldig dat er een foto hing van de tantes en moeder van mijn vriendin uit de jaren vijftig, in de sneeuw op het gras bij de villa. Goede herinneringen uit een mooie jeugd. Wat mij pijn deed was dat er veel kinderen onbezonnen aan te takken van de Sequoia hingen, alsof het aapjes waren. Niet dat ik die kinderen dat plezier niet gunde, maar wij mochten dat als kinderen absoluut niet want die boom kwam van de andere kant van de wereld en dus moesten wij daar heel zuinig op zijn. In de Twentsche Courant Tubantia staat als onderschrift bij een foto: "de enorme Sequoia op de heuvel waar vroeger de villa stond". Maar dat klopt echt niet. De villa stond op de heuvel, kijk naar de trappen die leiden naar het bordes, de Sequoia stond en staat naast de heuvel en is nooit van zijn plaats geweest. In mijn eigen tuin staat als herinnering aan deze jeugd ook een Sequoia, of die ooit zo oud zal worden? Ik denk het niet. Maar met z'n dertig jaar is het al een hele boom!
|
Homepage
