Afgelopen zondagmiddag heb ik na de laatste voorstelling van de Wesselerbrink Ballade de spelers, de bedenkers, alle mensen van de ondersteuning en het stadsdeelmanagement mogen bedanken voor hun geweldige inzet. Het was heel bijzonder om de realiteit van elke dag hier als toneelstuk opgevoerd te zien worden. Bij binnenkomst in het Theater, (de werkplaats en rookruimte voor stadsdeelbeheer en -management) werd ik herinnerd aan een voorstelling van de Dogtroep, een reizend gezelschap door Nederland. Daar spelen nog veel meer zaken omheen, maar ooit zijn zij ook klein begonnen.

In 2004 werd de Wesselerbrink aangewezen als zijnde een van de aandachtswijken in Nederland. (Minister Vogelaar kenden we nog niet eens!) Aanleiding voor de gemeente om te zoeken naar een goede formule om te komen tot een betere afstemming tussen bewoners, behuizing, cultuur en groen. Men heeft toen gekozen voor het brede project Kultuurstraat, waarbinnen een variatie aan mogelijkheden geboden wordt.

Een van de elementen uit dit project is deze WesselerbrinkBallade. Oude en nieuwe Nederlanders, groot en klein speelden het spel. Geweldig. Er waren flats met gesloten gordijnen, spiedende ogen achter luxaflex en goede wil om samen iets te organiseren was er niet. Totdat uit ellende geluk werd gevonden en men samen genoot van een barbecueavond voor alle bewoners van de Brink. Het bijzondere lag niet in de tekst, maar in het spel, de beleving, het echte gevoel van de dag. Jammer dat het theater niet groter was. Dit hadden alle Brinkers moeten meebeleven. Maar wie weet wat de toekomst brengt? Er is al een boek geschreven over "Was ik maar een Brinker", nu een Ballade en misschien wordt het stuk nog een keer herschreven en is de start een gezamenlijke maaltijd met daarna een toneeloptreden. En dan hebben we de Dogtroep van Enschede! Bouw aan je toekomst Brinkers, jullie hebben goud in handen.