Afgelopen zondagmiddag heb ik na de laatste voorstelling van de Wesselerbrink Ballade de spelers, de bedenkers, alle mensen van de ondersteuning en het stadsdeelmanagement mogen bedanken voor hun geweldige inzet. Het was heel bijzonder om de realiteit van elke dag hier als toneelstuk opgevoerd te zien worden. Bij binnenkomst in het Theater, (de werkplaats en rookruimte voor stadsdeelbeheer en -management) werd ik herinnerd aan een voorstelling van de Dogtroep, een reizend gezelschap door Nederland. Daar spelen nog veel meer zaken omheen, maar ooit zijn zij ook klein begonnen.

In 2004 werd de Wesselerbrink aangewezen als zijnde een van de aandachtswijken in Nederland. (Minister Vogelaar kenden we nog niet eens!) Aanleiding voor de gemeente om te zoeken naar een goede formule om te komen tot een betere afstemming tussen bewoners, behuizing, cultuur en groen. Men heeft toen gekozen voor het brede project Kultuurstraat, waarbinnen een variatie aan mogelijkheden geboden wordt.

Een van de elementen uit dit project is deze WesselerbrinkBallade. Oude en nieuwe Nederlanders, groot en klein speelden het spel. Geweldig. Er waren flats met gesloten gordijnen, spiedende ogen achter luxaflex en goede wil om samen iets te organiseren was er niet. Totdat uit ellende geluk werd gevonden en men samen genoot van een barbecueavond voor alle bewoners van de Brink. Het bijzondere lag niet in de tekst, maar in het spel, de beleving, het echte gevoel van de dag. Jammer dat het theater niet groter was. Dit hadden alle Brinkers moeten meebeleven. Maar wie weet wat de toekomst brengt? Er is al een boek geschreven over "Was ik maar een Brinker", nu een Ballade en misschien wordt het stuk nog een keer herschreven en is de start een gezamenlijke maaltijd met daarna een toneeloptreden. En dan hebben we de Dogtroep van Enschede! Bouw aan je toekomst Brinkers, jullie hebben goud in handen.

Inspirerend bezoek van Tweede Kamerleden

Afgelopen vrijdag 7 maart brachten een aantal leden van Tweede Kamer en van de Provincie Overijssel een bezoek aan Enschede en Hengelo. Een heel plezierige dag vol informatie en kennisuitwisseling rond beide steden. De start was in Enschede, in Prismare, in de wijk Roombeek waar Myra Koomen alle bezoekers (waaronder oud-minister Henk Kamp en gedeputeerde Theo Rietkerk) welkom heette.

Door de altijd weer bezielende inzet van Ton van Snellenberg kreeg ons bezoek een indrukwekkend overzicht van de gebiedsontwikkeling van de nieuwe wijk na de vuurwerkramp en de herontwikkeling van de oude textielpanden, Industrieel Erfgoed van Enschede. Verleden en heden in een wijk vol herinnering. Het Rozendaal, Het Balengebouw, de watertoren van N.J. Menko en de Tetem die nog wacht op een invulling.

Via de Cultuurmijl, de route van Roombeek naar het Centrum, gingen we met de trein naar Hengelo. Burgemeester Kerckhaert had ondertussen de leiding overgenomen en nam ons mee naar het projectbureau van Hart van Zuid. Na een lunch als welkom en een brede informatie over de toekomstige herontwikkeling van gronden en van oude metaalfabrieken hebben we een wandeling gemaakt door het gebied. Een enorme oppervlakte waar nog heel veel moet gebeuren voordat er een vriendelijke woonomgeving is ontstaan. Zeer herkenbaar bij de gedachte aan Roombeek.

Uiteindelijk kwamen we aan bij het in aanbouwzijnde schoolgebouw voor het ROC van Twente, dat na de zomervakantie in gebruik zal worden genomen. Ongelooflijk wat daar verrijst. De nog bestaande hal van de gieterij van Stork wordt het kloppende hart van het ROC. Met een dergelijk gebouw heb je geen schouwburg of theater meer nodig. Dit is een Theater of een Music Hall. De werktitel voor het ROC, "Van gieterij tot community college", geeft absoluut niet weer wat de mogelijkheden zijn voor dit gebouw. Daar is veel meer uit te halen. De historie is echter net als bij ons in Enschede behouden gebleven. Tijdgeest of niet, bewaard wordt het voor het nageslacht. Vertel de kleinkinderen waardoor de stad werd tot wat ze geworden is. Het is en blijft de moeite waard!

Crocusvakantie

Met veel plezier keek ik uit naar de crocusvakantie. Maar toen het zover was zorgden mijn kinderen ervoor dat mijn programma voor die week volledig anders werd ingevuld. Even wennen maar ook wel weer gezellig om iedereen in thuis te hebben. Toch bleef er ook nog een dagje voor mijzelf over en ging ik per trein naar Haarlem-Overveen, op de grens van Bloemendaal. Op bezoek bij vrienden. Druk, druk, druk was het op de perrons. Vaders, moeders, ooms, tantes, opa´s en oma´s en natuurlijk heel veel kinderen. Het leek wel of heel Nederland onderweg was naar Amsterdam. Overvolle treinen maar iedereen was vrolijk gestemd. Dat heeft wel wat, ga je met eigen auto dan mis je die sfeer. Het vakantiegevoel van vroeger kwam bij me boven. Wij gingen met de kinderen in zo´n vakantieweek ook per trein door Nederland. Wel vermoeiend moet ik eerlijk bekennen, nu zoveel jaren later.

Het was een plezierige dag, je spreekt elkaar weer even in werkelijkheid. Toch anders dan per telefoon of mail. Het gesprek van de dag was echter de constatering dat er op enkele meters afstand van hun huis door de gemeente Bloemendaal grond was aangekocht van de Hogeschool van Holland, dat er een 10-verdiepingen hoog flat gebouwd gaat worden en dat men niet communiseert met de omgeving. Terwijl het nu nog een prachtig bos is, dat slechts verwaarloosd is. Nee, alles zal tegen de vlakte, geen gras meer, geen bomen, geen vogels, geen corcussen. Ik had er via de telefoon al wel wat over gehoord maar als je de plannen ziet dan schrik je echt. Protest uit de omgeving, vergeet maar. Bloemendaal heeft huizen nodig, niet klagen.

´s Avonds was weer iedereen aanwezig in de trein, terug naar huis. Moe en voldaan. Ik heb volop genoten van de enthousiaste verhalen van kinderen over alles wat ze gezien hadden. Maar ikzelf bleef toch een beetje denken aan dat mooie bos. Er is in die omgeving nog wel wat groen, echter dratisch zo een bos opruimen en bebouwen met zoveel flats is toch wel erg ingrijpend. Als de flats er staan is er geen groen meer te bekennen. Slechts winkelstraten. Investeren in stenen is soms nodig, maar investeren in mensen is ook heel belangrijk!