Het is alweer enige jaren geleden dat alle Enschedeёrs mee kon stemmen over een kunstwerk dat ons als inwoners zou herinneren aan het kleurrijke textielverleden van de stad. Na een beladen avond in de Mozaϊkzaal van het stadhuis bleek dat de winnares Maria Roosen was geworden. Zij had een prachtig ontwerp gemaakt van een vrouw gekleed in een japon waarvan de sleep eindigde op en in de straat. In haar omschrijving stond "vrouwenfiguur gekleed in rode jurk met sleep, uitgevoerd in rode baksteen". Haar naam is 'Madonna'.

Het ontwerp heeft veel stemmen losgemaakt, maar was uiteindelijk wel gekozen door onze eigen inwoners. Daarom werd er al snel een centrale plaats voor het beeld gekozen en wel midden op het Zuidmolenplein. Met veel muzikale noten en grote regendroppen werd het beeld onthuld. Niet het meest mooie moment voor de stad. Was dit een voorteken? De vrouwenfiguur heeft het niet lang uitgehouden op het Zuidmolenplein, ze stond in de weg, ze werd door een vrachtwagen overreden….. Verdwijnt onze Madonna nu in de vergetelheid? Het lijkt erop. Ik las onlangs in de Twentse Courant Tubantia dat men haar opslagplaats zelfs niet kent. Gaan we zo om met kunst in onze stad? Die indruk heb ik niet echt als ik de wethouder van Kunst en Cultuur hoor vertellen hoe hij onze stad wil verfraaien. Daarom hierbij een goed voorstel wethouder Bleker; voor het restaurant van Het Rozendaal bevindt zich een prachtig plein waarover menig bezoeker wandelt op weg naar De Twentse Welle. Op dit plein kan onze Madonna in alle rust uitkijken over de nieuwe invulling van het verleden en zal ze zich op haar plaats voelen. Rond deze plek werd ooit door machines de stof voor haar rode japon geweven. Het is geen 'landmark' zoals u graag wilt, ze is zelfs zeer bescheiden, althans in omvang. Maar met haar komst op die plaats en met de uitstraling die ze heeft is ze wel een erkenning voor zowel de kunstenares die haar ontworpen heeft als ook voor alle Enschedeёrs die ooit in de textiel werkzaam waren.

Wethouder Bleker, maak er werk van, Enschede levert immers op dit jaar. Dan ook een herplaatsing van de Madonna van Enschede, er is vast wel een financiële mouw aan te passen!

Zondag 21 september bevond ik mij in de Synagoge van Enschede,  onder het gehoor van Bert de Haan, de vertolker van het leven van Willem Wilmink. Het is iedere keer een genoegen naar deze man te luisteren. In de feestzaal van de synagoge waren ook de schilderingen aanwezig die opgenomen zijn in zijn bundel “Willem Wilmink, Dichter bij de hemelpoort”.  Deze bundel was dan ook het onderwerp van de middag.

Het was opnieuw een prachtige bloemlezing, waarbij je door de enorme verteldrang van Bert de Haan, onomkoombaar ondergedompeld wordt in het leven en werk van Wilmink.

Al luisterend en genietend begon het dan ook een beetje in mij te kriebelen. Want, had ik gisteren in de Twentsche Courant Tubantia niet gelezen dat er in de eerste week van juni 2009 een Willem Wilmink Festival wordt gehouden en  dat daar nu al een overweldigende belangstelling voor bestaat? Als je leest dat die belangstelling er niet alleen is in onze stad maar nu al op provinciaal en landelijk niveau, terwijl het nog maar september 2008 is, dan bekruipt mij het gevoel dat we er veel meer mee moeten doen. In heel Nederland worden bijzondere festivals gekoppeld aan een stad en weten kenners al een jaar van te voren wanneer dat festival weer op de kalender staat. Is dit nu niet een treffend voorbeeld voor Enschede om onze stad de stad van het Wilmink Festival te maken? Het is nu al landelijk in beeld, het heeft nu al alle aandacht van Herman van Veen bijvoorbeeld. De man die het Nederlandse lied zo geweldig kan zingen en dat ook heeft gedaan met ’versjes’ van Wilmink. Ik kan me er iets bij voorstellen als Bert de Haan en Herman van Veen samen een ode brengen aan Willem Wilmink. Geboren, opgegroeid, vertrokken en teruggekeerd naar Enschede, de stad waar hij over schreef, waar hij trots op was. Als wij dat enthousiasme niet oppakken, er niet meer mee doen dan in eerste instantie de bedoeling was, dan gaat er straks nog een ander mee pronken. Dat zal toch niet gebeuren? Enschede is immers zijn geboortestad!

Dit alles afgezet tegen de geschiedenis van Jan Cremer, niet echt trots op Enschede, sterker nog, het zelfs nooit geweest is. Voor hem bouwen we  een museum in Roombeek, waarom dan niet een keer per jaar een festival voor Wilmink?