Onlangs stond er in onze plaatselijke krant een klein artikel over een mevrouw die een parkeerkaart geweigerd was omdat ze met behulp van een rollator nog best drie- tot vijfhonderd meter kan lopen. En voor het verkrijgen van een parkeerkaart moet met niet meer in staat zijn om honderd meter te kunnen lopen. Dat is het criterium van het Centrum Indicatiestelling Zorg, het CIZ in de volksmond.

Nu kan ik over de hierboven genoemde mevrouw en het verhaal er achter niets toevoegen, ik kan haar situatie niet inschatten. Wel werd door de krant toegevoegd dat ze een gebroken startbeentje had en ischias. (Nou, dan loopt het niet best meer, dat kan ik wel vertellen).

Maar waar het mij om gaat is die honderd meter, die je zelf nog moet kunnen lopen. Toch weet ik dat er mensen in onze stad wonen die dat nog proberen, maar dat niet kunnen omdat ze ook een handicap aan een hand hebben en er dus geen rollator aan te pas kan komen ter ondersteuning. En dan?

En honderd meter zelfstandig lopen als de auto in een parkeergarage staat? Want parkeren op het stadserf kan niet als er geen Invalidenparkeerkaart is. Wel kan er een taxikaart verstrekt worden blijkt bij navraag van een mevrouw die ook afgewezen is. Is dat goedkoper? Kennelijk. En waar blijft het idee dat we zo lang mogelijk de mensen zelfstandig willen houden? Hoe lang ben je wel niet onderweg als je afhankelijk van de taxi bent? Dan vergaat in 9 van de 10 gevallen je het plezier om nog te gaan winkelen met vriendinnen, ook als je oud bent maar nog net niet der dagen zat! Volgens de WMO zijn we als stad verplicht mensen zoveel mogelijk zelfstandig te laten functioneren, weet ik.

Ik zal er maar eens vragen over stellen, lijkt me functioneel in dit geval. Kan meteen uitgezocht worden wat de financiële verschillen zijn!