Homepage
 Weblog Diet Boes

11.9.09

Zorgreuzen houden voet bij stuk! En Nu?


De afgelopen dagen hebben een aantal grote Zorginstellingen bekend gemaakt dat zij weigeren mee te dingen naar een goede aangesteding  vanaf 2010. De aanbesteding voor Huishoudelijke Hulp voor de komende jaren wel te verstaan. Het zijn Carint Reggeland Groep, Livio en Zorgaccent & Thuiszorg Noord West Twente.
Zij vinden het geboden tarief absoluut te laag en weigeren daarom mee te doen, zij vrezen de komende jaren ernstige verliezen te zullen lijden.
De Twentsche Courant Tubantia kopt: "Wij doen het alleen tegen onze prijs, want dan zijn wij de komende jaren weer het heertje".
Ik kan hier uiteraard niet een oordeel over uitspreken, ik kan immers niet in de portemonnee van deze instellingen kijken.
Toch wil ik er wel iets over zeggen.
Op 3 september jl. heb ik een bezoek gebracht aan Zorggroep Manna. (Dus nadat deze zorggroep haar aanvraag voor de aanbesteding had ingediend)
Ik heb met mevr. Wesselien de Jong, directrice van Manna, een gesprek gehad over de organisatie en hoe zij die in de afgelopen jaren heeft gemoderniseerd. Dit ondanks de kosten die deze organisatie ook heeft gehad bij de aanbesteding in 2007!
Vandaar dat ik zelf aan het einde van mijn bezoek haar gevraagd heb hoe zij tegen de huidige prijzen m.b.t. de aanbesteding rond 2010 aankijkt.
Ik kan dit vragen omdat de raad van Enschede hiervoor geen verantwoording draagt, die ligt zuiver bij de wethouder met zijn dienst.
Haar antwoord was heel beperkt maar duidelijk: "het is een kwestie van aanpassen van je organisatie maar we kunnen het redden. We moeten veel rekenwerk verzetten en zuinig zijn met het uitgeven van onze centen. Maar onze mensen rekenen op ons en wij willen en kunnen ze niet in de kou laten staan. Dat klinkt heel wat menselijker dan het standpunt dat de grootste Thuiszorgorganisaties op dit moment uitstralen.
Wat moeten de mensen die op deze Reuzen rekenen, er al jaren klant van zijn, van dit standpunt denken?
We spreken in Nederland wel eens over cartelvorming als twee grote oraganisaties willen fuseren. Nu willen de 3 grootste Twentse Thuiszorgorganisaties wel niet fuseren maar ze dekken elkaar wel in dit spel. Dat gaat toch over de ruggen van de patienten? Patienten die hen zo lief zijn. Wat moet daar nu mee gebeuren? Ik ben benieuwd hoe het verder gaat maar ik verwacht toch op zijn minst binnenkort grote demonstraties. Immers het personeel van de drie Reuzen weet toch ook niet wat hen boven het hoofd hangt?
Zodra ik meer weet zal ik reageren.


Gepost door Diet Boes. 1 reacties

Reageer

vragen aanbesteding Huishoudelijke Hulp


 

     Op maandagavond 31 augustus 2009,

     heb ik aan de verantwoordelijke wethouder voor de WMO Ed Wallinga de volgende vragen gesteld:

 

    Zaterdag 29 augustus jl stond er een klein maar zeer opmerkelijk artikeltje in de Twentsche Courant Tubantia. Daarin was het volgende te lezen:

    “De vakbond ABVA-KABO is woedend over de gang van zaken m.b.t. de aanbestedingsprocedure rond de Thuiszorg in Twente.

    Zij hebben middels een brandbrief  aan staatssecretaris Bussemaker gevraagd in te grijpen in deze procedure omdat de tarieven die Twente hanteert

    a-sociaal laag zijn”, aldus  het bewuste krantenartikel.

 

  1. Bent u op de hoogte gesteld van dit schrijven van de ABVA-KABO aan de staatssecretaris? 
  2. Bent u persoonlijk door deze Bond benaderd over de problemen die zij constateren rond de aanbestedingsprocedure?
  3. Morgen ( 1 september 2009) moeten de aanvragen m.b.t. de aanbesteding binnen zijn. Komt deze actie niet te laat als de nood zo hoog is?
  4. Toch is er de afgelopen zomer al meer te doen geweest rond de aanbestedingsprocedure van de thuiszorg in het Twentse. Onder aanvoering van de heer Arnoldy van Livio bent u benaderd maar als verantwoordelijk wethouder voor de 13 Twentse gemeenten mocht geen gesprek met hem omdat Livio (waarschijnlijk) een van de deelnemende partijen is.
 

      Kunt u hierover de raad duidelijkheid verschaffen?

 

 

De Wethouder heeft de volgende antwoorden gegeven:

 

"Ik ben niet ingelicht over het schrijven van de ABVA-KABO. Overigens wenst de vertegenwoordiger in deze regio ook geen contact meet met mij. Maar bij navraag door de ambtenaar is ook op het bureau van staatssecretaris Bussemaker niets bekend over een klacht uit het Twentse land.

Althans vanmiddag rond 15.00 uur was daar nog geen brief gesignaleerd.

Daarnaast is het inderdaad ook wel erg laat om op dit moment dit verhaal naar buiten te brengen. In principe zijn de aanvragen van de betreffende Thuisorganisaties binnen, morgen is het immers 1 september. 

Ik heb inderdaad geen gesprek gehad met de heer Arnoldy, dat zou niet zuiver zijn.

Wel hebben wij alle Thuiszorgorganisaties of evt. aanverwante organisaties in de loop van de afgelopen zomer uitgenodigd om hen de gelegenheid te geven de vragen die er toch nog leven m.b.t. de aanbesteding, te beantwoorden. 

Te zijner tijd zal ik de raad informeren hoe de stand van zaken is, op dit moment kan ik er weinig aan toevoegen!"

 

Daarna heb ik de wethouder nog gevraagd of de brief van de ABVO-KABO die in de krant wordt genoemd, onder druk van de aangesloten leden op het laatste moment is verstuurd, omdat er toch enige onrust wordt geconstateerd bij de Thuisorganisaties. 

De wethouder kon of wilde hier eigenlijk niet op reageren.


Gepost door Diet Boes. 0 reacties

Reageer

Gedwongen vakantie........................!


 

Tijdens het leerzame maar ook gezellige bezoek aan Stockholm werd ik geconfronteerd met een ontsteking in het kniegewricht. Dat was geen prettige ervaring, zeker niet bij een bezoek aan het prachtige stadhuis van Stockholm, de Nederlandse ambasade, het museum van oude zeewaardige boten etc. Ook de vrije zaterdagmorgen waarbij je toch nog even iets van de binnenstad wilt zien, het koste veel pijn, zweet en “tranen”.

Terug in Nederland veel doktersbezoeken, injecties en medicijnen die niet hielpen en dus uiteindelijk een operatie.

Daarna werd het zomervakantie die ik kon gebruiken om te herstellen. Dankzij Fysio Gym in mijn eigen stadsdeel Zuid gaat het sinds kort weer goed met me en ben ik zonder pijn. Werk nog niet alle dagen, maar commissie- en raadsvergaderingen vullen al weer aardig mijn agenda.

En na drie maanden rust, begin september voor het eerst weer met eigen auto het weekend bij mijn oudste zoon en zijn gezin doorgebracht. We hebben met de hele familie zijn 40ste verjaardag gevierd,een heel aparte gevoel. Het maakt vooral jezelf duidelijk dat jouw leeftijd ook doortelt en vandaar mijn besluit mijn politieke loopbaan met de komende gemeenteraadsverkiezing in maart 2010 te beindigen.


Gepost door Diet Boes. 0 reacties

Reageer

10.9.09

Wat doen we met de vaders?


 

Als u dit bericht leest is het alweer 14 dagen geleden dat de Enschedese raad naar Zweden afreisde. Via deze krant had ik u laten weten u te vertellen wat ik toepasbaar zou vinden om mee terug te nemen naar Enschede. Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen we op de vrijdagmorgen vertrokken naar Sodertalje, de internationale hoofdstad van Zweden. Een allervriendelijkste ontvangst op het nieuwe, pas geopende moderne stadhuisen geluisterd naar alle problemen rond opvang van steeds meer Suryoyogezinnen.

Na dit bezoek vertrokken we naar een basisschool om te zien hoe kinderen van verschillende nationaliteiten de Zweedse taal moeten leren. In een soort voorschool waarin je in gemiddeld twee jaar de taal moet spreken en schrijven. Maar echt begrijpen in zo’n korte tijd, ik weet het niet!

  

Daarna hebben we twee voetbalverenigingen bezocht, gezien en gehoord hoe deze voetbalclubs hun plek in de Zweedse samenleving langzaam maar zeker hebben veroverd en tot slot bezochten we de studio’s van TV Suryoye. Hier werd ons uitgelegd welke uitzendingen vanuit Sodertalje de wereld over gaan en wat het doel is van deze uitzendingen. Al deze ontwikkelingen zijn absoluut met enorme inspanningen tot stand gebracht. Het gaf ons een beeld van de ontwikkeling van een volk in vrijheid. Maar niet een ontwikkeling van een volk dat opgenomen is in Zweden. Geen duidelijke vorm van enige sociale binding tussen de autochtone inwoners, die wij juist wilden proeven in deze internationale stad. Want een kwart van de bevolking van Sodertalje is van Assyrische afkomst en bijna nog eens een kwart is eveneens allochtoon. Een ieder leeft zijn hun eigen leven, men praat veel over integratie, maar men integreert niet met de Zweden. Het land zelf besteed daar geen aandacht aan, niet anders dan via de kinderen die leerplichtig zijn.

 

Op de terugreis hebben we veel met elkaar gediscussieerd. Over echte integratie en hoe belangrijk dat is, over de moeders en grootouders waar we niets over gehoord hebben en die er wel zijn. Wel hebben we veel, heel veel mannen gezien.

 

Wat heb ik uiteindelijk meegenomen naar Enschede en het Stadsdeel Zuid?

 

In Enschede zijn we al vele jaren zeer actief met allochtone  kinderen en hun moeders via school en clubs. Maar niet zozeer met allochtone vaders. Vanaf nu gaan we met vaders aan de slag, per straat, per brink of per plein. Maar dan wel met alle vaders, welke nationaliteit ze ook hebben. Samen sporten, samen drinken, samen praten over vroeger en hoe je opgroeide als stoere jongen en hoe je nu je eigen jongens moet groot brengen. Dat moet in mijn ogen de sociale binding brengen die ik heb gemist in Sodertalje.

Het is een andere gedachte dan die waarmee ik naar Zweden ben afgereisd. Dat is echter minder belangrijk. Wat ik heel graag wil bereiken is dat er geen oude en geen nieuwe Enschedeers aan de kant blijven staan, iedereen moet deelnemen aan toekomstige ontwikkelingen. Het gaat immers om de toekomst van iedereen?


Gepost door Diet Boes. 0 reacties

Reageer

Het gelijk van de verjaardag


Ik was laatst op de 50ste verjaardag van een goede vriendin en stond daar met enkele vrouwen te praten. Het gesprek kwam op mijn raadswerk en op de een of andere manier ook op de werkreis naar Stockholm.

 

Eén van de dames stelde me vragen over het nut van zo'n bezoek aan een buitenlandse stad. Ze was scherp en kritisch, maar netjes en zonder me persoonlijk aan te vallen. We hadden een mooi gesprek vond ik. Precies zoals je discussies hoort te voeren: luisteren naar elkaars argumenten en ervan proberen te leren. Een van haar stellingen was dat zulke werkreizen prima te verdedigen zijn, als je maar de meerwaarde kunt aantonen en als je maar laat zien wat je met je lessen doet.

 

Heb ik ervan geleerd? Ja. Ze heeft gelijk: we doen veel in Enschede en we zijn constant bezig Enschede nog beter te maken. Maar soms zijn we daar zo mee bezig en zo gericht op ons eigen kringetje, dat je bijna vergeet om met de buitenwacht te delen wat je doet, waarom je het doet en hoe je verder wilt. Na ons bezoek aan Manchester, nu 2 jaar geleden, hebben we dat te weinig gedaan. In deze tijden van crisis is het belangrijker dan ooit om je uitgaven te verantwoorden. Net zoals het in tijden van wereldwijde crisis belangrijk is om goed te kijken naar de wereld om je heen om te leren hoe je die crisis het hoofd kunt bieden en er sterker uit kunt komen dan voorheen. En als er iets is dat Enschede goed kan, is het wel veerkrachtig zijn! Enne….bedankt Shirley.

 

Over een aantal weken komt op deze zelfde pagina's een vervolg over ons bezoek aan Stockholm. Ik maak nu alvast met u de afspraak dat u van mij te lezen krijgt wat ik van het bezoek heb opgestoken en waar ik kansen zie voor Enschede. En ik geloof echt in dit soort werkreizen. Ons bezoek aan Manchester leidde uiteindelijk binnen anderhalf jaar tot onze eigen talentspinnerij in Zuid. Bezoek dus gerust eens de stadsdeelcommissie Zuid, waar ik voorzitter van ben. Redelijke kans dat u daar buitenlandse ideeen aantreft.

 


Gepost door Diet Boes. 0 reacties

Reageer

Welkom!

Dit is Diet Boes, gefotografeerd door Kristian Klok op een mooi plekje in Boekelo.

Sinds 2002 ben ik raadslid voor het CDA-Enschede. Ik houd mij bezig met de vele sociale aspecten die er zijn of niet zijn in Enschede. Uiteraard met betrekking tot alle Enschedeërs, van jong tot oud!

Daarnaast ben ik voorzitter van de Stadsdeelcommissie Zuid en lid van de Stadsdeelcommissie West.

 

Laatste postings

Archief