"In dialoog met het verleden, leren voor de toekomst".
Op 30 mei 2006 is in de Joodse synagoge te Enschede, erg toepasselijk, een studieavond gehouden met als thema"In dialoog met het verleden, leren voor de toekomst".
De sprekers waren: Prof. Dr. Johannes Houwink ten Cate, directeur van het Centrum voor Holocaust en Genocidestudies van de Universiteit van Amsterdam, en Zeki Arslan, hij sprak vanuit zijn Turkse achtergrond. Drs. Matay Beth Arsan sprak vanuit zijn Assyrische achtergrond.
De discussie ging uiteraard over de Assyrische genocide. Ik was er, samen met Diet Boes, namens het CDA Enschede bij aanwezig. Ik vond het een geslaagde avond, waarbij ook diverse andere politici, lokaal en provinciaal aanwezig waren.
De heer Prof. Dr. Johannes Houwink ten Cate ging in op de definitie van genocide en wanneer men van een genocide mag spreken. Een burgeroorlog bijvoorbeeld is geen genocide. Hij verwees ook naar de conventie van de Verenigde Naties, waarin genocide wordt verboden. Deze conventie definieert in artikel 2 genocide als:
"Een van de volgende handelingen met als opzet het vernietigen, geheel dan wel gedeeltelijk, van een nationale, etnische, raciale of religieuze groepering als zodanig: 'Vermoorden van leden van de groep; Het toebrengen van ernstige lichamelijke of geestelijke schade aan leden van de groep; Welbewust opleggen van levensomstandigheden aan de groep zodat de groep geheel dan wel gedeeltelijk fysiek wordt vernietigd; Het opleggen van maatregelen om geboortes binnen de groep te verhinderen; En het gedwongen overbrengen van kinderen uit de groep naar een andere groep'".
De vernietiging van de Assyriërs is dus een genocide, wat door dhr. ten Cate bevestigd werd.
Hij vertelde ook dat Nederland de genocide op de Armeniërs laat heeft erkend, althans veel later dan Frankrijk. Ik wilde hem vragen of de erkenning van Frankrijk te danken was aan het Franse medelijden of dat dit te danken was aan de Armeniërs. Daarbij had ik hem ook willen vragen hoe wij erkenning van de genocide in Nederland kunnen initiëren. Echter, hij moest snel weg waardoor ik mijn vragen niet kon stellen.
Wat ik zeer positief vond is dat er ook Turkse, Koerdische en Assyrische mensen aanwezig waren die het pleidooi van dhr. Aslan voor dialoog aanhoorden. De Assyriërs, in de rol van slachtoffer, hebben een dialoog nooit afgewezen, maar juist altijd verwelkomd. Uiteraard moet er een open dialoog komen, maar wel met een doel, en voor de Assyriërs is dat doel erkenning. Dhr. Aslan vindt dat er een gedenkmonument moet komen, pas nadat er dialoog plaats heeft gevonden, dus een soort goedkeuring vanuit de Turkse gemeenschap. Ik ben echter van mening, dat er eerst een gedenkmonument moet komen en daarna is er plaats voor dialoog. Dit omdat voor de Assyriërs erkenning op de eerste plaatst komt.
Drs. M. Beth Arsan, heeft de slachtofferrol van de Assyriërs nogmaals benadrukt en aangegeven dat dit onderwerp de Assyrische gemeenschap wereldwijd zeer aan het hart gaat. Daarbij pleitte hij ook voor erkenning.
De ChristenUnie in de 2e kamer heeft een motie ingediend met als doel de ontkenning van de genocide op de Armeniërs ook in Nederland strafbaar te stellen. Echter, voor de Assyrische gemeenschap is primair erkenning door Nederland van belang.
|
Op 6/02/2006 zei M. Beth Arsan:
Beste Sabri,
Het was erg goed dat je aanwezig was. Jij hebt met je (duidelijke!) aanwezigheid tijdens deze studieavond een signaal afgegeven dat de regionale politiek zich interesseert voor wat er leeft onder de Assyrische ( Suryoye) Christenen, Turkse medeburgers en het Thema Assyrische/Armeense/Griekse Genocide .
Groet,
Matay Beth Arsan
|
Homepage
