Het nieuws dat de heren Tonca en Elmaci niet meer op de kandidatenlijst van het CDA voorkomen is met een opgeluchte adem door de Assyrische gemeenschap ontvangen. De kranten hebben er vol van gestaan, en het werd een emotioneel mijnenveld zoals dat in het dagblad de Twentsche Courant Tubantia mooi werd verwoord.
De kranten staan vol van de Armeense genocide, de ontkenning en later weer de erkenning ervan door diverse Turkse politici zowel van de PvdA als het CDA.
Niet alleen de christelijke Armeniërs zijn tussen 1915 en 1918 uitgemoord, maar ook drie kwart van de Assyrische gemeenschap is zonder enige reden uitgemoord. Hierover wordt tot mijn ongenoegen nauwelijks geschreven.
Deze twee christelijke gemeenschappen die gebroederlijk en vreedzaam in Zuid-oost Turkije leefden, werden genadeloos uitgeroeid, met het doel Turkije te zuiveren van de christenen. Dat is thans ook gelukt, als je bedenkt dat er nu minder als 1% christenen nog in Turkije wonen, die tot op de dag vandaag nog niet in vrede kunnen leven. Om een voorbeeld te geven, in 1915 was 50% van Istanbul christen, waar zijn deze nu allen gebleven, een vraag die ik graag beantwoord wil zien van de genocide ontkenners.
De Assyrische gemeenschap is de genocide nooit vergeten, en zal het ook nooit vergeten kunnen. Het is een thema die telkens terugkeert en jaarlijks word herdacht overal in alle 4 werelddelen, eindelijk kunnen wij nu erover praten, hetgeen in onze vaderland nooit mogelijk is geweest.
Maar de Assyrische cq. Syrisch-orthodoxe gemeenschap wil zich niet meer in haar tragische verleden storten en zich richten op de toekomst. Wij willen in de rol van slachtoffer een dialoog aangaan met de Turken, en hun zeker niet met een soort haat gaan staan bejegenen. We moeten samen verder, en daar hoort wederzijds respect bij. Uiteraard moet er een open dialoog komen, maar wel met een doel, en voor de Assyriërs is dat doel erkenning. Zo wordt Turkije een mix van culturen die in harmonie met elkaar kunnen leven en waar begrip voor elkaar mogelijk is.
|
Homepage
