Gisteravond was de laatste formele vergadering van de raadsperiode. Daarbij kwam ook een afscheid van vele raadsleden.
Sommigen namen afscheid omdat zij het zelf genoeg vonden, maar er waren er ook, die noodgedwongen afscheid namen. Ofwel omdat er zetels verloren gingen, anderzijds omdat zij voorbijgestreefd werden door anderen met voorkeurstemmen.
Afscheid nemen van mensen waarmee je vier jaar hebt samengewerkt, is niet altijd prettig, maar voor sommige mensen zijn de druiven wel erg zuur!
Zo ook voor mensen uit onze fractie. Goed ingewerkte raadsleden, die nu even niet meer in beeld zijn.
Maar misschien is er nog hoop! Als de collegeonderhandelingen zo uitpakken, dat het CDA weer aan de collegetafel mag plaatsnemen, komen sommigen waarschijnlijk terug.
Daarmee wordt dan ook bewerkstelligd wat ik de afgelopen periode als zeer prettig ervaren heb: 2 vrouwen in de fractie kunnen meer dan 1. Die optelsom is niet 1 en 1 is 2, maar een evenwichtiger verdeling van de inbreng vanuit het vrouwelijk perspectief geredeneerd.
|
