Vorige week konden raadsleden deelnemen aan een werkbezoek bij de Stadsbank.
U weet wel de bank, die mensen met zware financiele problemen (lees schulden) probeert te helpen, door intensieve begeleiding. Allereerst werd er een inleiding gehouden: hoe werkt de stadsbank, wie komen er in aanmerking voor hulp, hoe gaat dat in zijn werk en zijn mensen na afloop van die intensieve periode (3 jaar) schuldenvrij?
Ik had me ook opgegeven om een gesprek bij te wonen met clienten van de die bank.
Natuurlijk was tevoren aan de client(en) gevraagd of men daar geen bezwaar tegen had. Ook aan het begin werd dat nog eens gedaan.
Het gesprek dat ik bijwoonde ging over een jong, samenwonend stel. Samen hadden ze grote schulden. Hoe het kwam laat ik maar in het midden. Tijdens de intake werden alle gegevens verzameld over o.a. inkomen, ziektekostenverzekering, huur en verder alle vaste lasten, die gemaakt worden.
Er werd gevraagd of ze bereid waren een traject van 3 jaar aan te gaan. Daarbij worden alle inkomsten door de Stadsbank vastgezet. De bank betaalt alle vaste lasten en zet een geeigend bedrag vast om te sparen voor de schuldenlasten en een kleine buffer. Dan krijgen ze van wat nog over is zelf een vast bedrag als leefgeld. Daar moet toch nog behoorlijk wat van betaald worden: eten, kleding en wat extra (voor zover mogelijk?). Dat bedrag is maar zeer beperkt.
Deze mensen waren zeer bereid om mee te werken om uit de schulden te komen en hadden gelukkig ook al werk. Na een dergelijk traject van intensieve begeleiding zijn ze schuldenvrij.
Maar al met al wordt je niet vrolijk als je een dergelijk gesprek bijwoont. Het is echt geen vetpot om met het beschikbare bedrag 3 jaar lang in je leefonderhoud te voorzien.
Je krijgt het gevoel dat er een regeling moet komen waarin minder gemakkelijk geleend kan worden. Net zo goed als er een reclameverbod geldt voor alcohol en rookwaren, zou met m.i. zinnig zijn om ook voor al die bureaus en organisaties, die zogenaamd goedwillend geld lenen, een reclameverbod in te stellen.
Los van dit intakeverhaal hoorden we ook dat mobiele telefoons van jongeren, diezelfde jongeren vaak al vroeg met een grote schuldenlast opzadelen. Bovendien is het niet altijd zo dat de clienten van de stadsbank mensen zonder werk of een laag inkomen zijn. Het schijnt in alle lagen van de beroepsbevolking voor te komen.
Het was een werkbezoek waarin we ook eens zien dat het niet voor iedereen op rolletjes loopt. Het is helaas zo dat een Stadsbank nodig is.
|
Homepage
