Tot afgelopen zaterdag gunde ik mezelf het voorjaarsreces.
De eerste week waren wij op vakantie met kinderen en kleinkinderen. Heerlijk om te zien en te ervaren dat alle vier de kleinkinderen mensjes zijn met een eigen karakter, waarin je ook weer wat herkent van je eigen kinderen. Lief, ontwapenend en ook ondeugend.
Het doet me goed om daar bij tijd en wijlen eens ongestoord van te kunnen en mogen genieten.
Het leven is goed voor me, dan doe ik weer inspiratie en frisse zin op voor de komende periode.
Toch waren er ook bedachtzame momenten. Zoals afgelopen zaterdag, de zaterdag voor moederdag.
Onwillekeurig gingen mijn gedachten terug naar 13 mei 2000, ook zo'n op het eerste oog een mooie zaterdag. Totdat het zaterdagmiddag werd en er een schok door Enschede ging. Toen ik afgelopen zaterdagmiddag naar de stad fietste om mijn papieren en post op te halen, schoten de herinneringen aan 13 mei 2000 door mij heen. Dubbele gevoelens, het is 8 jaar geleden, maar nog als de dag van gisteren kan ik mij de ontzetting voorstellen, die mij toen beving.
Het artikel in de Telegraaf van zaterdagmorgen, een interview met een van de brandweerweduwen trof mij zeer.
Zo ook vanmorgen 13`mei 2008. Ik reed naar Enschede voor een vergadering, zag donkere wolken aan de lucht, dacht even aan een mogelijke onweersbui en onmiddellijk daarna realiseerde ik me dat het dikke rookwolken waren. 13 mei 2000 was opnieuw terug in mijn beleving. Een heftige brand op de Marssteden.
De gebeurtenissen op 13 mei hebben veel impact gehad op Enschede. Mensen die het van nabij hebben meegemaakt, zullen het nooit vergeten. Op sommige momenten wordt je er extra sterk aan herinnerd: een gebeurtenis zoals een krantenartikel, moederdag, een brand op 13 mei halen deze herinneringen bijna schokkend terug.
Zo kan een reces heel mooi zijn, maar ook de tragische kant van een beleving, nu 8 jaar geleden, heeft impact gehad op mijn reces.
Inspiratie, genieten, maar ook herdenken.
|
Homepage
