In het kader van de MADD-days (make a different day) had de CDA-fractie de plaatselijke Zonnebloemafdeling uitgenodigd om op zaterdagmorgen (1 november) een bezoek aan het stadhuis te brengen. Er was een rondleiding geregeld en wij, de fractie, een wethouder, statenlid en kamerlid, allen van CDA-huize, hebben de meest oudere mensen begeleid.
Na ontvangst met koffie, hebben 2 bodes, Connie Slot en Marja Bosma de rondleiding verzorgd. Onze bezoekers genoten van het rondkijken in het stadhuis en daarbij te komen op plekken waar normaal geen bezoekers komen. Dat genieten kwam mede door het enthousiasme van Connie en Marja, die ons met humor veel konden vertellen over de historie, de architectuur en de uitstraling van onze prachtige gemeentehuis.
Er is een prachtig foldertje met de "pareltjes" van ons stadhuis. Daar stonden een paar plaatjes bij die niet meer zichtbaar zijn. Daar wil ik wel wat over kwijt.
Een heringerichte collegekamer.
Na de metamorfose een kille, steriele omgeving. Ja, wat is mooi? Ligt het aan het feit dat ons college niet uit geboren en getogen Enschedeers bestaat? Ligt het aan het feit dat het college voornamelijk uit mannen bestaat? Of is het historisch besef wat zoek?
Weg is daar de kast met het oorspronkelijke serviesgoed, die staat wel in de folder!
Navraag vertelde dat de kast ergens is opgeslagen en het serviesgoed ook. Hopelijk is er besef voor het feit dat deze kast met inhoud zichtbaar moet zijn, het hoort bij ons stadhuis en veel mensen zijn erin geinteresseerd. Het mooie servies bevat het oorspronkelijk stadswapen.
Vragen en opmerkingen over het meubilair in de collegekamer kwamen er ook.
- Wat een grote tafel, je kunt niet eens bij het midden, kun je dus slecht schoonhouden.
- Waarom zijn de muren zo wit, dat doet koud aan.
- Er staat niet eens een bloemetje op tafel.
- Hebben die lui zoveel papieren, dat die tafel zo groot moet zijn voor een paar mensen?
- Wanneer komt de kast terug en waar?
Dat vaak in onvervalst Twents, maar helaas staat mijn weblog niet toe, dat ik het ook in het Twents plaats. In het Twents klinkt het nog indringerder dan nu in het ABN.
De burgemeesterskamer.
Ook daar is een juweeltje aanwezig zegt de folder. Maar ja over smaak valt te twisten.
Er is een prachtige afbeelding van een man met kind op een nis in de muur, die ik in de tijd van burgemeester Mans al wel eens bewonderd heb. Nu kan het alleen maar op een plaatje..
Burgemeester den Oudsten heeft er een tijdelijke wand voor laten plaatsen. De afbeelding verbeeldt overigens de toekomst van Enschede.
Burgemeester Wieringa had er een gordijn voor hangen, ook hij hield kennelijk niet van die afbeelding.
Bij burgemeester Mans was het een prominente plek in zijn kamer.
Maar zoals ik al zei: smaken verschillen. Misschien bij een volgende burgemeester weer zichtbaar?
Net zoals mode veranderd is ook het stadhuis qua inrichting veranderd, al vindt niet iedereen dat mooi.
Zelf vind ik het meubilair in de raadszaal niet passen bij de functie en dat vind ik ook van de collegekamer.
Het mag dan praktisch zijn, het statige, bestuurlijke gevoel dat ik er bij had, is verdwenen. Het is killer, zakelijker en in sommige gevallen zelfs steriel, de ziel is eruit. Het moet me van het hart dat door alle veranderingen in het stadhuis het niet meer het stadhuis is dat vele oudere Enschedeers kennen. Dat is jammer en versterkt niet het historisch besef. Bij het 75 jarig bestaan verwacht je ook alle pareltjes te zien en niet dat er een paar verstopt zijn.
Maar hoe je het draait en keert er bleef voor onze bezoekers nog veel te genieten en bewonderen over, zoals het glas in lood, de wandkleden de verlichting, de beeldengroep, het mozaiek in de trouwzaal en nog vele andere dingen. Aansluitend was er voor hen een lunch geregeld door de Odd Fellows. En we hebben gehoord dat we hen een plezierige dag hebben bezorgd.
En dan nog even:
Op zaterdag met de auto naar en van het stadhuis.
In het kader van de hierboven al genoemde Madd-days, hadden we een aantal auto’s geregeld, die de mensen, die slecht ter been waren konden vervoeren.
Ik was daar een van. Voor half elf bij het stadhuis zijn, parkeren op een van de vier gereserveerde plaatsen van het stadhuis leverde geen enkel probleem op, tot die tijd kun je zonder problemen binnenrijden.
Bij het wegbrengen van de bezoekers met de auto, kom je een beruchte bollard tegen.
De bus van de Zonnebloem reed voor mij uit en de chauffeur had me op het hart gedrukt: wachten tot het licht weer groen is.
Zo gezegd, zo gedaan. De bus reed door het groene licht en ik wachtte.
Licht op rood, bollard omhoog en meteen weer naar beneden. Geen groen licht, je gaat twijfelen of er geen technisch mankement is. Na een, naar mijn gevoel, toch wel erg lange wachttijd werd het licht alsnog groen, dus kon ik doorrijden. Je ziet dan voetgangers kijken naar de bollard en zij denken waarschijnlijk: waarom rijdt dat mens niet door, dat ding is toch naar beneden.
Maar doe je dat, dan creeer je je eigen probleem.
Ik kan me voorstellen dat er af en toe ongelukken gebeuren, maar als je je aan de regels houdt dan moet je wachten maar houd je wel je auto heel.
|
Homepage
