|
woensdag 27 januari 2010 |
Anne van der Meiden
|
In het stukje van CDA actief Nr. 5/ inwoners gaf ik te kennen dat ik een aantal mensen aan het woord wou laten op mijn weblog. Deze keer een oudere en wat voor 1! Anne van der Meiden is misschien wel de meest krasse oudere van Twente. Niet alleen kras, ook intelligent, daadkrachtig, energiek, zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor mij is het een voorrecht dat hij iets wou schrijven , niet alleen omdat het Anne van der Meiden is, maar vooral wat hij schrijft,zodat we na kunnen denken. Ik hoop dat u dat doet, denken aan ouderen en paddestoelen.
Onder de paddenstoel van de ouderenzorg
Anne van der Meiden
Er gebeurt iets vreemds in de discussies rond het ouderenbeleid in ons land. We zijn getuige van breed opgetuigde verhalen n analyses over wat er allemaal gebeuren moet, voor wie en door wie en wat het kosten mag. Rapporten en specials van tijdschriften beschrijven breeduit wat krasse ouderen eigenlijk allemaal zouden moeten kunnen en willen: recepten om jong oud te zijn, jeugdig de negentig binnen te stappen. Mee blijven doen, attent zijn voor de kinderen en kleinkinderen, reizen als het kan en vooral meedenken. Sterke verhalen van mensen van bijna honderd die met eigen tanden nog noten kraken. En toch heeft dat voor mij als tachtig plusser iets vervreemdends. Gaan al die goed bedoelde rapporten en meningen wel uit van de werkelijkheid onder de paddenstoel van het ouder worden? Onder elke paddenstoel zit een mycelium, een zwamvlok, een wirwar van draden waardoor de paddenstoel zich voedt. Dat is de eigenlijke paddenstoel, het ware oude leven. Ga je op bezoek bij generatiegenoten in diverse woonoorden, dan sta je ineens voor de keiharde werkelijkheid van een groeiend onvermogen van ouderen, omdat vitale vermogens hen in de steek laten. Denken kunnen ze nog wel, zich zorgen maken over de familie ook, de krant lezen en TV kijken: geen bezwaar. Maar heel veel dingen redden ze niet meer. Armen en benen schieten tekort, de ambtelijke machinerie en de communicatieapparaten om hen heen sluiten velen van hen buiten, ze weten de weg niet meer in de papieren, zij vergeten op welke knoppen ze drukken moeten. Er is echt stille armoede, er is verborgen hartzeerte, er is angst voor lijden, er is bekommernis om kleine dingen, grote en lastige ongemakken, wegvallende sociale omgeving. Gewoon verlies aan mens-zijn, volgestopt met verhalen over loslaten en losgelaten worden. Er is veel ongeuite eenzaamheid op de laatste kilometers van de tocht. Kennen we die myceliums eigenlijk wel? Die wirwar van draden onder hun leven, waarvan maar weinig aan de oppervlakte komt. Of draaien we liever de promotiefilm van onze succesvolle zorgnummers af?
Moet de politieke aandacht zich niet ingraven in de zwamvlokken onder het bestaan van de ouderen, om er achter te komen wat er werkelijk huist?
|
|
Gepost door Margriet Visser.
|
|
0 Reacties |
|
 Reageer
Terug naar overzicht
|
|
|
Welkom! |
 |
|
Mijn
naam is Margriet Visser, kandidaat voor het CDA Enschede.
Via dit weblog houd ik u op de hoogte! |
|
Laatste
postings |
|
|
|
|
Archief |
|
|
|
|
