|
woensdag 20 januari 2010 |
Het zal je maar gebeuren
|
Tijdens het gesprek met de lijstadviescommissie kwam naar voren dat zij mij op het oog hadden voor de WMO portefeuille. Ik was blij verrast, vooral omdat mijn hart ook ligt bij de kwetsbaren in onze samenleving. Niet dat ik nou zo'n soft-type ben, integendeel. Als bestuurslid van Stichting Leergeld heb ik vaak gedacht: Ik kan naar iedereen luisteren en mij inleven, maar echt weten hoe het is , kan ik niet, want ik ben nog nooit in zo'n situatie geweest. Toen ontstond het idee, laat eens een aantal mensen zelf hun verhaal schrijven. Niet met de bedoeling van, wat zijn ze zielig, maar meer van, waar zijn ze tegen aangelopen? Waar hebben ze behoefte aan? Dit met betrekking tot het gehandicapt zijn, vluchteling,of oudere zijn. Vijf mensen die iets willen vertellen. Een aantal verhalen bestaat uit enkele delen, omdat het te kort door de bocht is, om te denken dat alles op één A-4 past.
Deze week begin ik met Karin, een mooie vrolijke meid die....... Leest u zelf maar!
Het zal je maar gebeuren…. (1)
Op zondag 3 augustus 2008, 5 dagen nadat ik op mijn terras met familie en vrienden mijn 39e verjaardag heb gevierd, word ik ’s morgens wakker met een onbestemde pijn in mijn nek. Later op de dag bel ik mijn moeder met de vraag of ze misschien tantum of een ander middeltje tegen een stijve nek in huis heeft. Dat heeft ze wel en ze zegt dat ik maar even langs moet komen om me in te laten smeren. Ik zeg dat ik het eerst nog wel even zal aanzien en nog wat probeer te slapen. Dat lukt aardig, maar in de namiddag sta ik toch maar op om de dingen te doen die ik nog moet doen, al zijn dat er niet al te veel, want het is nog even zomervakantie voordat ik binnenkort weer naar mijn werk moet.
Overigens, mijn naam is Karin Schurink en ik woon alleen met mijn hondje Moby in een leuke straat in de wijk Deppenbroek met aardige buren . Ik ben in de bloei van mijn leven, heb veel vrienden en vriendinnen met wie ik regelmatig een avondje ga stappen, heb veel sociale contacten en een erg leuke baan op het Kottenpark als onderwijsassistent in de leerjaren 1 en 2, waarvoor ik net voor de zomervakantie mijn diploma heb gehaald. De leerlingen en ik kunnen prima met elkaar overweg!
Het wordt er trouwens met die nek in de loop van de dag niet beter op, maar ik moet nodig mijn hondje uitlaten, dus doe ik dat ook maar. Ik ben de straat nog niet eens helemaal uit of ik realiseer me dat ik de riem niet meer echt onder controle heb en dat het gevoel in mijn armen een stuk minder is dan normaal. Toch wel een beetje ongerust besluit ik zo snel als ik kan terug te gaan naar huis. Met grote moeite krijg ik, door beide handen te gebruiken, de sleutel in het slot en omgedraaid. Even later plof ik letterlijk op mijn bank en blijk tot mijn grote schrik vanaf dat moment niet meer te kunnen lopen!
Gelukkig heb ik vanwege het mooie weer mijn tuindeur open laten staan, waardoor mijn hulpgeroep wordt gehoord door een buurvrouw en haar dochter. Die bellen de huisartsenpost en een tijdje later stapt een dienstdoende arts naar binnen. Hij luistert naar mijn hart, voelt mijn polsslag en doet alles wat een dokter in zo’n situatie moet doen. Geen afwijkingen, waarschijnlijk een soort tijdelijke blokkade in mijn lichaam, is zijn conclusie, die binnen een paar uur vanzelf wel weer zal overgaan. De buurvrouwen zijn enigszins gerustgesteld en gaan weer huiswaarts na eerst mijn ouders te hebben gebeld, want ik ben er niet echt gerust op!
Mijn moeder is nog maar een paar dagen terug uit het ziekenhuis, waar ze een nieuwe rechterheup heeft gekregen en moet zich met een kruk voortbewegen. Dus komt mijn vader alleen en treft me half zittend, half liggend op de bank aan. Hij zal me die avond nog heel vaak anders proberen neer te zetten, omdat ik steeds weer onderuitzak. De uren gaan voorbij zonder dat er iets aan mijn lijf verandert, waarop hij me voorstelt een bevriende fysiotherapeut te bellen. Die zou misschien een betere kijk hebben op mijn verlammingsverschijnselen, gelet op de goede ervaringen die mijn moeder eens had toen ze ‘s ochtends wakker was geworden met een intens duizelig gevoel in haar hoofd en nek. De huisarts had een middeltje voorgeschreven dat niet echt hielp, maar een fysiotherapeut ontdekte vrij snel dat een halswervel verschoven was. Na een tweede behandeling was het leed geleden.
Zo gezegd, zo gedaan en even later staat de fysiotherapeut voor me. Na enkele minuten is zijn eenduidige conclusie dat het een neurologische kwestie is en dat opnieuw met de huisartsenpost contact moet worden opgenomen. Ook de tweede arts komt echter tot de conclusie dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de zaak weer in orde zal zijn. “U neemt haar gewoon mee naar huis en stopt haar in bed”, is zijn advies aan mijn vader. Die vindt dat een dom voorstel omdat hij mij nooit in zijn auto zal kunnen krijgen, laat staan de trap op naar bed. Na veel aandringen wordt dan uiteindelijk toch de ambulancedienst gebeld en even later ben ik op weg naar het ziekenhuis.
Mijn vader sluit intussen het huis af en neemt mijn hondje mee om die bij mijn moeder te ‘stallen’ alvorens ook hij richting ziekenhuis vertrekt. Daar wachten we een tijdje op de inmiddels gewaarschuwde neuroloog, een jongedame van mijn leeftijd of een beetje jonger. Die onderzoekt me en komt tot de conclusie dat ik me aanstel en dat er geen sprake is van een ernstige situatie. ‘Je kunt gewoon rechtop zitten, als je maar wilt, kijk maar..’, zegt ze en zet me met enige moeite overeind op de onderzoeksbank en laat me los! Mijn vader is gelukkig attent, springt naar me toe en weet me op te vangen, waarna we samen op de grond belanden. Na nog wat overbodig gekissebis, gaat de neurologe gelukkig overstag en lig ik even later in een bed op de 4e etage, afdeling neurologie.
Om half drie ’s nachts komt mijn vader eindelijk thuis, waarna hij mijn moeder met kruk naar boven weet te krijgen en haar in bed stopt. Nog even in de stromende regen mijn hondje uitlaten en de vreemdste dag van mijn leven zit er ook voor hem op. Ik lig gelukkig op de juiste afdeling en hoop er maar het beste van, al ben ik bang en ongerust en blijf ik de 4e etage met mijn hoogtevrees behoorlijk eng vinden!
De volgende dag wordt ik onderzocht door een arts en een psychiater, die ogenschijnlijk niet goed raad weten met ‘mijn geval’. ’s Middags vraagt een verpleegster me wanneer ik eigenlijk voor het laatst heb geplast. ‘Gisterenmorgen’, zeg ik, waarop ze kennelijk de dienstdoende arts heeft gewaarschuwd, die me ijlings door de MRI-scan laat gaan. Ook worden longfoto’s gemaakt en wordt zuurstof toegediend, omdat ik het benauwd heb, en tenslotte wordt nog een lumbaalpuctie gedaan. Ik zie zorgelijke gezichten, maar weet absoluut niet wat er met me aan de hand is. Eng is het wel. Wat later komt de neuroloog aan mijn bed en zegt dat ik hoog in mijn nek een ruggenmergontsteking heb die ze met prednisson willen onderdrukken.
Mijn zus Marieke, die met man en twee dochtertjes in De Eekmaat woont, heeft het verhaal intussen aan een buurvrouw verteld, die even later bij haar binnenstapt met een opengeslagen tijdschrift. ‘Moet je dit eens lezen’, zegt ze, ‘dit verhaal gaat over je zus Karin’! Het gaat over een meisje dat ook van het ene op het andere moment verlammingsverschijnselen vertoonde, maar die gelukkig na een tijd ziekenhuis en revalidatie weer aan de beterende hand is en zelfs weer kan lopen. Ze heeft de zeldzame ziekte ‘myelitis transversa’ die in Nederland maar zo’n 10 keer per jaar voorkomt en slechts in 30% van de gevallen helemaal geneest. Mijn ouders, die het blad van Marieke krijgen, houden het voorlopig maar uit mijn buurt!
Op woensdagmorgen moet ik naar het artsenteam dat me behandelt. Mijn ouders gaan gelukkig mee, want ik vrees het ergste. De uitslag: myelitis transversa! Behandeling heeft soms een positief resultaat, maar zeker niet altijd. Met deze verontrustende mededeling moet ik het doen!
(wordt vervolgd)
|
|
Gepost door Margriet Visser.
|
|
0 Reacties |
|
 Reageer
Terug naar overzicht
|
|
|
Welkom! |
 |
|
Mijn
naam is Margriet Visser, kandidaat voor het CDA Enschede.
Via dit weblog houd ik u op de hoogte! |
|
Laatste
postings |
|
|
|
|
Archief |
|
|
|
|
