|
donderdag 18 februari 2010 |
Emoties
|
Nr. 5 / Emoties.
Alleen bij het woord emoties zult u al schrikken en denken waar gaat dit weer naar toe? Dit stuk gaat over emoties en drijfveren of te wel motivatie.
Zoals u misschien weet, studeer ik nog. Coaching en begeleiding. Voordat het echte coachen begint, worden wij eerst gescreend. Hoe zitten we in elkaar, waarom doe je bepaalde dingen. Super interessant en confronterend. Leuke testen die ik thuis gelijk ga uitproberen. Ik moet natuurlijk goed oefenen, dat begrijpt u wel.
Zoals iedere inwoner van de gemeente Enschede heb ik een aantal rollen te vervullen: de moeder, echtgenote, zakenvrouw, aspirant-raadslid enz. Voor iedereen is dat weer anders en aan emoties dan ook geen gebrek! Laat ik over mijn rollen eens iets vertellen.
Moeder zijn: misschien is deze rol alleen maar emotie. Blijdschap en dankbaarheid voor het feit dat we kinderen hebben gekregen, bezorgdheid als ze ziek zijn of later bij het uitgaan, boosheid, liefde die in alles overheerst en dan het moment dat je je realiseert, ze staan op eigen benen, wonen niet meer thuis en je weet dat het geweldige meiden zijn. Het vervult mij met trots.
Echtgenote: Al 32 jaar getrouwd en mijn man houdt zijn hart vast als ik aan het schrijven ben, hij is het stukje van vorige week van Jan de vuilnisman nog niet vergeten. Was voor hem ook een emotie; lachen. We hebben het goed en zijn er dankbaar voor.
Zakenvrouw: Ik help mensen o.a. om van hun huis een THUIS te maken. Meestal begin ik met buiten, ik ben stapel gek op de natuur en vind dat je dat vanuit het huis op alle manieren moet kunnen zien. Elke vogel, bloem en boom is meegenomen. Mijn liefde ligt bij boerderijen en oude huizen, eigenlijk alles wat oud is vind ik mooi. Hier in Twente kan ik mijn hart ophalen en ik kan mij vreselijk opwinden als er een oud huis of boerderij wordt gesloopt. Vernietiging van cultuur. Wij wonen in een oud huis (200 jr.) en in elk vertrek vind je wel iets van vroeger. Latjes waar de worsten aanhingen te drogen, op oude gebinten zijn hartjes gekerfd met initialen, een Bentheimerput in huis van 9 meter diep en het allermooiste is het schrijven wat ik vond op de houten binnengevel op de zolder.
Op 13 april 1922 schrijft Johan Wargerink:
eerste zomerdag,
voor die tijd immer vriezen en zeer slegt weer,
rogge en gras nooit zoo slecht gestaan,
verleden zomer alles verdroogd,
thans zeer beperkte hooivoorraad.
In al het vee dalende prijzen.
Ontroerend niet? Ook in 1922 had Johan Wargerink een emotie: ZORGEN. Dan moet je de gevel isoleren en welke idioot zou zo iets nou weg timmeren, ik niet, dus is er een mooi luikje voor gemaakt. En zo kom ik op mijn nieuwe rol.
Aspirant-raadslid: Hoeveel oude gebouwen hebben we nog in onze gemeente? Niet veel, dus ik zeg BEWAREN! Nieuwbouw beter? Nonsens. Ook oude gebouwen kun je prima isoleren. Natuurlijk kun je ook nieuw bouwen, alleen doe dat op een verantwoorde wijze, niet door middel van sloop van cultuurerfgoed! Elke keer als ik op de rotonde rij bij het Dishhotel, kijkt mij dat rode bakstenen gebouw van Euregio mij aan. Links zitten er onder elkaar ronde ramen en dan alleen een kale, lelijke muur. Wat zou het mooier worden met een oude boom er voor! Natuur is zo belangrijk. We zitten hier echt met ons allen in een prachtige gemeente. Veel groen, prachtige oude houtwallen, poelen. Daarom zorgt toerisme en recreatie ook voor extra arbeidsplaatsen.
Als je raadslid wilt worden, vraagt iedereen waarom wil je dit? Ik zeg dan altijd, omdat ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor de maatschappij. Dooddoener denkt dan iedereen, want dit wil elk raadslid. Toch blijf ik het zeggen, want na al die testen tijdens de studiedagen komt een aantal drijfveren / motivaties naar voren: rechtvaardigheid, hulpvaardigheid, zorgzaamheid, maar ook plezier, familiegeluk en humor.
Dat is wat ik wil voor de inwoners van de gemeente Enschede. De ouders zullen zich erkennen in mijn moederrol, want je wilt het beste voor je kinderen. Mijn rol als echtgenote ligt anders, want er is maar één met mij getrouwd en die is er mooi klaar mee. Als ondernemer ben ik blij met werk en ik denk dat dit één van de essentiële behoefte is van alle inwoners. In mijn laatste rol hoop ik door te groeien naar raadslid. Zorgen dat mensen werk hebben, tevreden zijn, goed wonen met de natuur in hun directe omgeving.
Het is een lang verhaal geworden en dat te bedenken dat ik nog veel meer emoties heb!
U gaat hopelijk binnenkort STEMMEN. Welke emoties spelen bij u mee?
Nr. 5 / Margriet Visser
|
|
Gepost door Margriet Visser.
|
|
0 Reacties |
|
 Reageer
Terug naar overzicht
|
|
|
Welkom! |
 |
|
Mijn
naam is Margriet Visser, kandidaat voor het CDA Enschede.
Via dit weblog houd ik u op de hoogte! |
|
Laatste
postings |
|
|
|
|
Archief |
|
|
|
|
