Weblog Margriet Visser

Dit blog is verplaatst

2010-04-28T19:48:00.001+02:00

Deze blog bevindt zich nu op http://margrietvisser.blogspot.com/.
Je wordt binnen 30 seconden automatisch omgeleid, maar je kunt ook hier klikken.

Als je een abonnement op een feed hebt, kun je dit bijwerken op
http://margrietvisser.blogspot.com/feeds/posts/default.

Ouderen waarderen

2010-04-25T14:47:00.002+02:00

Ruim 60 procent van de ouderen vindt dat zij onvoldoende waardering krijgen Dat blijkt uit een onderzoek van CNV Vakmensen onder 1400 leden van zestig jaar en ouder. Jammer, want heel veel ouderen doen vrijwilligerswerk en zonder vrijwilligers kan de maatschappij niet.
Stelt u zich eens voor dat alle ouderen zouden stoppen met vrijwilligerswerk, dan bleef er niets meer over van sommige organisaties. Ik ben bestuurslid van Stichting Leergeld en wij draaien bijna helemaal op vrijwilligers en de meesten zijn ouderen. Wij waarderen onze mensen enorm en dat weten ze ook.

Margriet

Genieten

2010-04-18T12:05:00.003+02:00

Vandaag ga ik spijbelen. Niks geen stukken lezen, niks studeren, niks geen bouwplannen maken. Nee, vandaag hoef ik van mij zelf niks.Echt een rustdag. Al weken stapelen zich de tijdschriften en nog te lezen artikelen zich op. Het studeren is niet zo geweldig de laatste weken, terwijl het examen er aan staat te komen. De afstudeerscriptie is in de maak en daar blijft het ook bij. Het is niet anders. Uiteindelijk komt alles goed, alleen nog niet vandaag. Vandaag is het weer FC Twente en mijn man gaat met vrienden kijken. Na afloop komt iedereen bij ons thuis en op zo'n prachtige dag vol met zon zet ik de rose maar vast koud.
Vandaag zag ik ook de eerste zwaluw en dat was al genieten.

Margriet

Raadslid

2010-04-16T00:12:00.002+02:00

Het is zo ver! Ik ben benoemd tot raadslid. Iedereen die een nieuwe functie heeft
gekregen, staat te trappelen om te beginnen. Vol met nieuwe ideeën, veranderingen
willen doorvoeren, de boel een beetje opschudden en een tik op je neus krijgen,
omdat je te veel en te snel wilt. Het hoort er allemaal bij. Met 20 nieuwe
raadsleden mag je verwachten dat er iets verandert. Ik denk dat wij allemaal denken,
nu aan de bak! Maar waar te beginnen? Mij is stadsdeel West toebedeeld.

Tijdens het introductieprogramma voor de raadsleden was ik dinsdagavond jl. in Oost.
Een prima avond; heel informatief en verhelderend. Enthousiaste wijkraden en
ambtenaren die enorm hun best doen om het voor de inwoners van Oost zo aantrekkelijk
mogelijk te maken. Ook hier was de stadsdeelcommissie voor een groot deel nieuw. Met
een nieuwe voorzitter, Ben Sanders van Burgerbelangen en een nieuwe wethouder,
Jeroen Hatenboer. Eerlijk is eerlijk, ze deden het prima.

Dinsdagavond a.s. is stadsdeel West aan de beurt. Ook hier een vrij nieuwe
stadsdeelcommissie met Margriet Visser voor het CDA. Als je de agenda ziet en je
wilt je inlezen, moet je bij de Griffie eerst de 50 cm. dikke stapel stukken
doorworstelen. Wil ik hier aan beginnen? Lezen, lezen, lezen? Nee, nee, nee! Nou,
een beetje misschien, want ik wil eigenlijk bij de inwoners zelf beginnen.
Rondkijken in de wijk, rondkijken in de dorpen, afspraak met stadsdeelmanagement.
Eerst wil ik alles zien. Dat zal het ook voor u zijn, wennen aan weer een nieuwe
stadsdeelcommissie, wennen aan Margriet Visser. Het zal wel lukken met ons. Ik sta
te trappelen om te beginnen en u weet het: Oost West, is erg best. Zuid Noord, is
ook akkoord!

Margriet

Benoemd

2010-04-11T23:23:00.002+02:00

Dinsdag 6 april ben ik dan toch nog benoemd als raadslid. Het was voor mij een bijzondere avond zo met mijn man en dochters in de raadszaal.
Ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor u als inwoner van deze gemeente. Ik zal in ieder geval mijn uiterste best doen.
Morgenavond beginnen we met de stedelijke commissie met onderwerpen als de nota informele zorg en de implementatie aanbesteding huishoudelijke hulp. Mijn dochters gaven mij bij de installatie een pen met inscriptie, eerst tot tien tellen . Niet omdat ik zo snel kwaad ben, maar wel dat ik er niet zo maar van alles uitflap. Wie weet helpt de pen.

Margriet

GroenLinks en AOW

2010-03-28T10:45:00.003+02:00

Als het aan GroenLinks ligt, komt er voor huisvrouwen GEEN AOW. Hoezo, doet een huisvrouw niets? Hoe durven ze , kijk bijvoorbeeld eens naar onze boerinnen, voor dag en dauw op, kinderen verzorgen, huishouding doen, samen met partner vee verzorgen, helpen op de boerderij en vaak wordt dit voor 12.00 uur gedaan. Dan komt de middag en avond nog!
Dus zeg niet dat huisvrouwen geen arbeid verrichten, alsof andere taken dan betaald werk niet zinvol zijn. Nee,dan liever de AOW naar 67 jaar.

Margriet

Werk aan de winkel

2010-03-26T16:28:00.001+01:00

Nr.6 / Werk aan de winkel.

In afwachting hoe het nieuwe college eruit gaat zien, lijkt het er steeds meer op dat ik weer Nr. 5 word en in de Raad kom. Spannend en ondertussen ben ik mij aan het inwerken.
Wat mij nog dwars zit, is de opkomst van de verkiezingen. In het VU magazine staat een artikel over de kloof tussen burger en politiek. Hoogleraar Harry Ganzeboom zegt dat die kloof wel meevalt en dat het vertrouwen in de overheid en politiek tussen 2002-2006 juist is gestegen, afgezien van een dipje in 2004. Vooral laagopgeleiden hebben minder vertrouwen in de politiek dan anderen. Waarom was de opkomst dan zo laag?
Ik denk ook dat het met die kloof tussen burger en politiek wel mee valt. Mensen zijn mondiger geworden, zien niet meer op tegen politici, artsen en notarissen. Wat ze missen is vertrouwen en respect. Er wordt gesjoemeld met onkostenvergoedingen, gesjoemeld met patiëntendossiers enz. Verkiezingsbeloften die na de verkiezingen aan de kant worden gezet. Ik kan mij voorstellen dat mensen denken, waarom moet ik stemmen? Het maakt toch niks uit! Moedeloos worden ze ervan en hier moeten de politici aan werken! Vertrouwen en respect moet je verdienen en dan komt het met de opkomst wel weer goed.
Ik hoop dat ik de komende jaren mijn steentje bij mag dragen en dat u denkt, Nr. 5 van het CDA kan ik vertrouwen. Mijn man doet het al 33 jaar en heeft er volgens mij nog geen spijt van gehad. Het worden pittige jaren met bezuinigen in het verschiet, maar laten we met elkaar het gesprek aangaan en proberen het beste er van te maken.
Dat geldt ook voor de aanstaande Tweede Kamerverkiezingen. Als de PVV de grootste partij wordt, daar krijg ik nou spanning van! Dan ben ik bang voor grote onrust, terwijl we tot nu toe in een rustig landje wonen. Een opkomst van 45% zou 9 juni dramatisch zijn, dus wees verstandig en ga in vredesnaam stemmen voor dat het te laat is!

Nr. 6 / Margriet Visser

Aardverschuiving politiek Den Haag

2010-03-12T13:04:00.002+01:00

Vanmorgen in de auto hoorde ik het nieuws over het aftreden van Wouter Bos. Hij wil meer aandacht besteden aan zijn gezin met drie jonge kinderen. Dat de PVDA Job Cohen naar voren schuift is een meesterzet. Het zal de PVDA ongetwijfelt heel veel stemmen opleveren. Gisteren liet Camiel Eurlings weten dat hij meer tijd aan zijn vriendin wil besteden en dus geen NR. 2 achter Balkenende wil zijn. Twee mannen die opeens hun hart volgen. Je moet wat over hebben voor de liefde.
Maar het zou mij niet verbazen als Wouter Bos burgemeester van Amsterdam zou worden en Camiel Eurlings burgemeester van Maastricht. En dan over een aantal jaren weer terug naar Den Haag? Ze zijn allebei jong en willen vast nog wel wat.

Bedankt.

2010-03-06T21:19:00.002+01:00

Bij deze wil ik iedereen ontzettend bedanken voor alle steun, kaartjes, lieve mails en bloemen.
Omdat het CDA 5 zetels had gekregen, dacht iedereen dat ik was gekozen en dat was niet zo.
Erwin heeft met voorkeurstemmen een raadszetel bemachtigd en het is hem van harte gegund. Stemmen is democratie en de lijst is vastgesteld. Wel ben ik eerstopvolgende , dus wie weet? Ook al zit ik niet in de raad, als er iets schroom dan niet om mij te mailen.

Margriet

Kelly

2010-03-01T20:55:00.007+01:00

In mijn verkiezingsflyer staat iets over kinderen, namelijk dat kinderen nooit de dupe mogen worden van de economische crisis. Eigenlijk mogen kinderen nergens de dupe van worden. Alleen dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Wat als je ouders niet meer voor je kunnen zorgen, wat als er nauwelijks naar je om wordt gekeken? Op een goed moment grijpt Jeugdzorg in. Deze instantie komt soms heel slecht in het nieuws en dat is niet altijd terecht.
Op mijn weblog laat ik een aantal mensen uit de gemeente aan het woord.Deze keer is het Kelly.

Kelly is een meisje van 8 jaar, dat in een pleeggezin is geplaatst. Het is geweldig wat haar pleegouders voor haar doen en niet alleen zorg maar ook haar liefde geven en aandacht.
Jeugdzorg staat hen met raad en daad terzijde en het belangrijkste is dat Kelly het geweldig doet.
Zo vlak voor de verkiezingen wou ik u dit vertederend stukje niet onthouden. Wat ook de uitslag mag worden a.s. woensdag, 1 ding heeft het mij al gebracht. Ik heb ontzettend veel lieve en leuke en aardige mensen mogen ontmoeten en vandaag op nationale complimentendag wil ik afsluiten met u allen een groot compliment te geven voor alles wat u doet voor de gemeenschap.

Verkiezingen

2010-02-22T21:18:00.002+01:00

De strijd is losgebarsten. Politieke partijen strijden om hun kiezers. Alles wordt uit de kast gehaald. De VVD geeft opdracht aan I&O Research om nog eens twee vragen toe te voegen aan hun peiling. Natuurlijk op kosten van de VVD. De PVDA heeft de kraam vol liggen met hebbedingetjes en blokjes kaas en lauwe chocolademelk. Alsof het allemaal niets kost.
Wij van het CDA houden het sober, moet ook in deze tijd. Wij hebben met kerst voedsel- pakketten weggegeven en dat voelt wel wat beter dan hebbedingetjes aanschaffen.
Verschil moet er zijn en dat is al te merken aan de campagne.

Emoties

2010-02-18T23:42:00.002+01:00

Nr. 5 / Emoties.

Alleen bij het woord emoties zult u al schrikken en denken waar gaat dit weer naar toe? Dit stuk gaat over emoties en drijfveren of te wel motivatie.
Zoals u misschien weet, studeer ik nog. Coaching en begeleiding. Voordat het echte coachen begint, worden wij eerst gescreend. Hoe zitten we in elkaar, waarom doe je bepaalde dingen. Super interessant en confronterend. Leuke testen die ik thuis gelijk ga uitproberen. Ik moet natuurlijk goed oefenen, dat begrijpt u wel.
Zoals iedere inwoner van de gemeente Enschede heb ik een aantal rollen te vervullen: de moeder, echtgenote, zakenvrouw, aspirant-raadslid enz. Voor iedereen is dat weer anders en aan emoties dan ook geen gebrek! Laat ik over mijn rollen eens iets vertellen.

Moeder zijn: misschien is deze rol alleen maar emotie. Blijdschap en dankbaarheid voor het feit dat we kinderen hebben gekregen, bezorgdheid als ze ziek zijn of later bij het uitgaan, boosheid, liefde die in alles overheerst en dan het moment dat je je realiseert, ze staan op eigen benen, wonen niet meer thuis en je weet dat het geweldige meiden zijn. Het vervult mij met trots.

Echtgenote: Al 32 jaar getrouwd en mijn man houdt zijn hart vast als ik aan het schrijven ben, hij is het stukje van vorige week van Jan de vuilnisman nog niet vergeten. Was voor hem ook een emotie; lachen. We hebben het goed en zijn er dankbaar voor.

Zakenvrouw: Ik help mensen o.a. om van hun huis een THUIS te maken. Meestal begin ik met buiten, ik ben stapel gek op de natuur en vind dat je dat vanuit het huis op alle manieren moet kunnen zien. Elke vogel, bloem en boom is meegenomen. Mijn liefde ligt bij boerderijen en oude huizen, eigenlijk alles wat oud is vind ik mooi. Hier in Twente kan ik mijn hart ophalen en ik kan mij vreselijk opwinden als er een oud huis of boerderij wordt gesloopt. Vernietiging van cultuur. Wij wonen in een oud huis (200 jr.) en in elk vertrek vind je wel iets van vroeger. Latjes waar de worsten aanhingen te drogen, op oude gebinten zijn hartjes gekerfd met initialen, een Bentheimerput in huis van 9 meter diep en het allermooiste is het schrijven wat ik vond op de houten binnengevel op de zolder.
Op 13 april 1922 schrijft Johan Wargerink:

eerste zomerdag,
voor die tijd immer vriezen en zeer slegt weer,
rogge en gras nooit zoo slecht gestaan,
verleden zomer alles verdroogd,
thans zeer beperkte hooivoorraad.
In al het vee dalende prijzen.

Ontroerend niet? Ook in 1922 had Johan Wargerink een emotie: ZORGEN. Dan moet je de gevel isoleren en welke idioot zou zo iets nou weg timmeren, ik niet, dus is er een mooi luikje voor gemaakt. En zo kom ik op mijn nieuwe rol.

Aspirant-raadslid: Hoeveel oude gebouwen hebben we nog in onze gemeente? Niet veel, dus ik zeg BEWAREN! Nieuwbouw beter? Nonsens. Ook oude gebouwen kun je prima isoleren. Natuurlijk kun je ook nieuw bouwen, alleen doe dat op een verantwoorde wijze, niet door middel van sloop van cultuurerfgoed! Elke keer als ik op de rotonde rij bij het Dishhotel, kijkt mij dat rode bakstenen gebouw van Euregio mij aan. Links zitten er onder elkaar ronde ramen en dan alleen een kale, lelijke muur. Wat zou het mooier worden met een oude boom er voor! Natuur is zo belangrijk. We zitten hier echt met ons allen in een prachtige gemeente. Veel groen, prachtige oude houtwallen, poelen. Daarom zorgt toerisme en recreatie ook voor extra arbeidsplaatsen.

Als je raadslid wilt worden, vraagt iedereen waarom wil je dit? Ik zeg dan altijd, omdat ik hoop dat ik echt iets kan betekenen voor de maatschappij. Dooddoener denkt dan iedereen, want dit wil elk raadslid. Toch blijf ik het zeggen, want na al die testen tijdens de studiedagen komt een aantal drijfveren / motivaties naar voren: rechtvaardigheid, hulpvaardigheid, zorgzaamheid, maar ook plezier, familiegeluk en humor.

Dat is wat ik wil voor de inwoners van de gemeente Enschede. De ouders zullen zich erkennen in mijn moederrol, want je wilt het beste voor je kinderen. Mijn rol als echtgenote ligt anders, want er is maar één met mij getrouwd en die is er mooi klaar mee. Als ondernemer ben ik blij met werk en ik denk dat dit één van de essentiële behoefte is van alle inwoners. In mijn laatste rol hoop ik door te groeien naar raadslid. Zorgen dat mensen werk hebben, tevreden zijn, goed wonen met de natuur in hun directe omgeving.
Het is een lang verhaal geworden en dat te bedenken dat ik nog veel meer emoties heb!

U gaat hopelijk binnenkort STEMMEN. Welke emoties spelen bij u mee?

Nr. 5 / Margriet Visser

Welzijn en inwoners van de gemeente Enschede

2010-02-14T19:30:00.002+01:00

Afgelopen vrijdag hadden de politieke partijen een uitnodiging van Alifa om eens een kijkje te nemen achter de schermen.
We zijn begonnen met een gezamelijk ontbijt met moeders en hun kinderen. Leuk, om met elkaar in gesprek te zijn met de kleintjes om ons heen
Daarna zijn we gaan kijken bij hun loodsenproject, een allochtoon die wordt gekoppeld aan een vrijwilliger die hem of haar wegwijs maakt in de gemeente. Toen zijn we gaan kijken bij het volgende project: jonge tienermoeders. De jongste moeder is dertien. Ik vond het heel indrukwekkend! Nog een presentatie van de Mast en de ouderen waren als laatste aan de beurt. We hebben gezamelijk met hen gegeten, dan merk je hoe belangrijk de mensen het contact met elkaar vinden. Dan is 1 keer in de week eigenlijk te weinig.
Met een hoop nieuwe ervaringen huiswaarts gekeerd. Met complimenten voor Alifa.

Strooien.

2010-02-11T23:20:00.003+01:00

Vanavond, 11 februari was ik bij de vergadering van Wijkraad Wesselerbrink. Elke keer is er weer veel animo van de buurtbewoners. Mooi om te zien, hoe betrokken iedereen is.
Het ging deze avond ook over het strooien. Het is voor de gemeente niet altijd gemakkelijk.
Dit jaar was er 2500 ton ! zout ingekocht bij Akzo. Bij een normaal jaar heeft de gemeente ongeveer 1600 ton zout nodig. Niet alleen de gemeente Enschede zit zonder zout; bijna elke gemeente in Nederland.
Gelukkig komt er binnenkort weer 400 ton zout richting Enschede, alleen , u moet zich eens voorstellen, een rondje Enschede strooien kost 35 ton zout. Van 400 ton kun je niet al te veel rondjes rijden.
Wees dus heel voorzichtig met rijden, ze doen dus echt hun best bij de gemeente!
Bovendien te veel zout inkopen is ook geen optie, want oud zout doet niks meer!

Binnenkort wordt het vast wel lente. Bij mij in de tuin is het al zover, ik heb sneeuwklokjes boven de grond staan.

Margriet

Het zal je maar gebeuren deel 4

2010-02-08T21:30:00.002+01:00

Hierbij dan het laatste verhaal van Karin, waarbij ik tot een grote ontdekking kwam. Hebben we in Enschede daadwerkelijk maar 1 invalidentoilet? Dit ga ik uitzoeken.
Ik hoop dat alle lezers van mijn weblog een beetje meer begrijpen wat het is om gehandicapt te zijn. Ik heb voor Karin diepe bewondering zoals zij met alles omgaat en nog positief is en blijft.

Het zal je maar gebeuren….slot

Waar loop je nou zoal tegenaan als je zo gehandicapt raakt als mij zo plotseling is overkomen? Laat me allereerst zeggen dat je vooral de moed niet moet laten zakken en zeker niet tegen jan-en-alleman moet roepen hoe zielig je bent, want daar schiet je al helemaal niets mee op. Een positieve levenshouding is, naast de nodige professionele medische en paramedische hulp en vooral ook de steun van degenen die je lief zijn, het allerbelangrijkste om je rug recht te houden, hoe moeilijk dat soms ook is.
Maar grote tegenvallers zijn er wel degelijk! Wat te denken van het feit dat je na een jaar je baan, waar je met hart en ziel aan verknocht was, verliest en je salaris, voortaan uitkering, ziet teruggaan tot 85 procent? Aanvankelijk was dat zelfs 70 procent, maar na een bezwaarschrift te hebben ingediend op grond van mijn zware handicap, kwam het UWV -de uitkeringsinstantie- daarop terug en besloot alsnog tot die 85 procent. Op zich is die teruggang al erg genoeg, omdat het leven juist duurder is geworden, maar dat je pensioenopbouw stokt en op dat lagere niveau blijft gebaseerd, is op termijn natuurlijk nog veel ingrijpender. Ook is het knap vervelend dat je vakantie-uitkering blijvend op die 70 procent wordt gebaseerd terwijl ik intussen heb gemerkt dat vakanties met mijn handicap juist een stuk duurder zijn dan voor valide mensen!
Ook is me wel duidelijk geworden uit de maandelijkse rekeningen dat gedwongen thuis zijn het nodige extra geld kost. Als je van 8 tot 5 buiten de deur aan het werk bent, staat niet bij jou thuis de hele dag de radio of tv aan, branden niet voortdurend de nodige lampen, en zit je op kosten van de baas achter de computer en niet die van jezelf, en ga zo maar door. Dat scheelt toch tientjes per maand, die ik heel goed voor andere noodzakelijke dingen kan gebruiken! Ook moet ik voor de dagelijkse verpleging en verzorging en de ingehuurde huishoudelijke hulp een forse eigen bijdrage betalen van een paar honderd euro per maand en dat hakt er behoorlijk in! Verder moet ik voor vakanties in parken met aangepaste huisjes voor de ingehuurde (para-)medische hulp en verzorging en gebruikte materialen het nodige extra betalen. Als mijn ouders me niet zo nu en dan wat zouden toestoppen of een rekening voor me zouden betalen, was mijn faillissement al gauw in zicht.
Dan ga ik er natuurlijk geregeld op uit om in het naburige winkelcentrum de inkopen voor mijn natje en droogje te doen, een cadeautje te kopen voor een jarig kind, en dat te doen wat ieder ander in winkels doet. Bij de grote supermarkten gaat het redelijk goed met mijn rolstoel, maar in winkels als Blokker en Kruidvat gaat het regelmatig mis. Daar staan de rekken zo dicht bij en tegen elkaar dat ik maar weinig manoeuvreerruimte overhoud en geregeld een hoog opgetaste stapel artikelen omverrijd. Dat leidt de eerste keer nog wel tot enige hilariteit, maar als een winkeljuffrouw dat voor de derde keer in een week overkomt en weer aan het opruimen moet, wordt ze daar toch niet echt vrolijk van. Erger is dat bij het verlaten van de winkels vrijwel altijd het alarm afgaat en dan zie je de mensen denken: ‘daar heb je weer zo’n gehandicapte op het dievenpad’ J!! Het allerergste is eigenlijk nog dat je bij een hogere opstelling van artikelen niets zelf kunt pakken, nergens goed bij kunt om het wat beter te kunnen bekijken en ga zo maar door. Dan kom je bij de kassa om af te rekenen en kun je niet bij het pinapparaat of je kunt je pasje niet zonder hulp door het gleufje krijgen. Dan voel je je pas echt onthand, al moet ik zeggen dat het personeel altijd heel behulpzaam is, zeker als ze je eenmaal wat beter hebben leren kennen, wat overigens ook voor heel veel klanten geldt.
Op weg naar de winkels heb je trouwens ook al de nodige hindernissen en obstakels moeten overwinnen: te hoge stoepen, schots en scheefstaande stoeptegels als gevolg van naar boven gekomen boomwortels, achteloos op de stoepen achtergelaten overbodig huisraad, slordig gestalde fietsen, vuilniszakken en meer ongeregelds dat de doorgang belemmert!
Dan maak je als rolstoeler ook het nodige mee als je met vrienden en vriendinnen in de binnenstad naar je oude, vertrouwde stamkroegen gaat. Juist in de binnenstad met haar vele oudere panden zijn de stoepen bij de ingang aan de (zeer)hoge kant, waardoor je er nauwelijks naar binnen kunt. De meeste hebben dan wel een hellingbaantje, maar die moet dan vaak eerst weer binnen worden gezocht en blijkt dan tot overmaat van ramp nogal eens aan de korte kant, waardoor hij veel te steil is en je zonder hulp echt niet binnenkomt. Eenmaal binnen is het meestal ook geen feest, zeker niet op drukke momenten in het weekend, want dan staan de stoelen en tafels zo dicht op elkaar dat het halve café eerst moet worden verbouwd voordat ik ook een plaatsje heb bemachtigd! Dan blijkt op enig moment dat mijn katheterzak (kunstig verstopt in een tas achter mijn rugleuning) nodig moet worden geleegd, maar bijna alle wc-deuren zijn te smal om er met je rolstoel naar binnen te kunnen. Het klinkt achterlijk, maar dan moet ik met een vriendin buiten op zoek naar een boom waartegen zij dan mijn zak kan legen en ik weer een paar uurtjes voort kan. Inmiddels ben ik er via een van mijn verpleegsters achtergekomen dat er achter de ‘Oude Geus’ een invalidentoilet is waar de zak kan worden geleegd. Dan moet je eerst in het café de sleutel gaan halen, waardoor het iedere keer weer een heel gedoe is. Voor zover ik weet is er in de hele binnenstad welgeteld 1 invalidentoilet! Al met al heb je intussen de aandacht van alle gasten op je gevestigd, wat ook weer niet de bedoeling is van een rustig avondje uit!
Als je met vrienden een avondje naar de bioscoop gaat, zit je meestal moederziel alleen op de plek die voor rolstoelers is gereserveerd en waar voor anderen geen stoelen zijn te bekennen. Niet leuk!
Gaan we, meestal met de familie, samen uit eten, dan is het probleem steevast dat de tafels te laag zijn om er met mijn rolstoel onder te kunnen. Gelukkig is het personeel altijd heel bereidwillig en komt met bierviltjes en andere spulletjes om de tafelpoten tot de gewenste hoogte op te krikken. Ook moet ik dan niet vergeten aangepast bestek mee te nemen, omdat ik met de gewone messen, vorken en lepels onvoldoende grip heb. In Het Roessingh hebben ze destijds met rolletjes schuimplastic mijn bestek voorzien van een steviger grip waardoor ik dat makkelijker kan hanteren.
Tenslotte wil ik het nog even hebben over het taxivervoer. Meestal gaat dat goed, maar er zijn momenten geweest dat ik heel lang heb moeten wachten. Toen mijn ouders hun 40-jarig huwelijksfeest vierden in de Broeierd, kon ik de rolstoeltaxi niet uit, omdat de vergrendeling van de stoel aan de vloer muurvast zat. Samen met een te hulp gesnelde zwager lukte het de chauffeur uiteindelijk en kon ik ook aan het feest deelnemen. Toen ik na afloop de regiotaxi bestelde, moest ik anderhalf uur wachten, omdat de chauffeur een verkeerd huisnummer had doorgekregen en pas in tweede instantie met veel vertraging bij de feestlocatie verscheen. Ook heb ik een tijdje geleden, na een afspraak in het Oldenzaalse ziekenhuis om 16.00 uur, tot 19.30 uur moeten wachten op een ambulance terug naar huis omdat er door de gladheid wat ongelukken waren gebeurd waardoor mijn urgentie wat minder hoog werd. Ik moet wel zeggen dat het personeel van zowel regiotaxi als ambulance altijd uiterst correct, buitengewoon vriendelijk en heel bekwaam is. Complimenten!
Toch is het zo dat je als gehandicapte engelengeduld moet hebben en een groot aanpassings- en incasseringsvermogen. Dat geldt voor mij zeker de laatste (bijna) 4 maanden, want zo lang lig ik intussen op bed met een decubituswond (gevolg van doorzitten in min rolstoel) die gelukkig voorspoedig aan het genezen is, maar dat vergt toch tijd. Binnenkort hoop ik ‘gewoon’ weer in mijn rolstoel te zitten en eindelijk weer aan het leven buitenshuis te kunnen deelnemen!

Karin

Het zal je maar gebeuren deel 3

2010-02-03T12:09:00.002+01:00

Het heeft een beetje langer geduurd voordat het derde verhaal kwam van Karin. Zij heeft namelijk een aantal dagen in het ziekenhuis gelegen, maar is gelukkig weer thuis.

Het zal je maar gebeuren….(3)

Na bijna 3 weken ziekenhuis en 4 maanden Het Roessingh, ben ik dan eindelijk weer in mijn eigen huis; het is kort voor Kerstmis 2008 en dat vieren we met een feestelijke brunch in Bad Boekelo. We zijn mijn ouders, 2 zussen met hun wederhelft en kroost, en ikzelf. Heel leuk!
Eenmaal thuis kom ik er al snel achter dat de aanpassingen aan mijn huis, zoals die zijn besproken (een keer zonder mij, een tweede keer met mij erbij) in de praktijk wel eens lelijk zouden kunnen tegenvallen. Zo is er niet echt goed nagedacht over het feit dat de keuken ver van mijn woonkamer ligt en alleen maar door een smal gangetje daarmee wordt verbonden, wat niet echt handig is als je je daar met je rolstoel doorheen moet wurmen zonder muren te beschadigen. Die wil ik dus direct aan mijn woonkamer laten grenzen. Bovendien moeten kastdeurtjes, koelkast, magnetron, vaatwasser en oven worden voorzien van deuren die heel makkelijk opengaan, omdat mijn handfunctie (zeker met die slijmbeursontstekingen die ik om de haverklap heb) maar heel beperkt is.
Ook moet de badkamer ruim zijn en direct grenzen aan de slaapkamer, zodat de zorg mij makkelijk vanuit bed daarheen kan brengen voor toiletbezoek en onder de douche zetten. Bovendien wil ik een tillift aan een rail langs het plafond van slaap- naar badkamer. Ook wil ik graag een elektrisch bedienbare deur vanuit de woonkamer/keuken naar het terras. De aanvankelijk beraamde kosten voor de aanpassingen blijken met deze wensen echter 15.000 euro hoger uit te vallen dan bij de oorspronkelijke opzet. Dat is een probleem, want er zijn natuurlijk standaardbedragen die de gemeente beschikbaar heeft. Gelukkig is de heer van Twisk, die namens de gemeente de besprekingen voert, een meedenkend mens die wel ziet dat in mijn geval standaardaanpassingen niet voldoende soelaas bieden. Hij stelt voor dat aannemer, gemeente en ikzelf ieder 5.000 euro voor eigen rekening bijbetalen om alles wat ik wil ook te realiseren. Voor mij is dat natuurlijk een probleem, want het salaris van een onderwijsassistent is niet zo riant en het is nog maar de vraag hoe lang ik dat nog houd, want als ik blijvend invalide word, wat ik niet hoop, maar waar het toch wel naar uitziet, zal op niet al te lange termijn wel ontslag volgen en dan moet ik rondkomen van een uitkering die heel wat lager zal zijn dan mijn salaris. Mijn ouders zeggen dat ik toch met het voorstel moet instemmen en dat zij me wel zullen helpen.
Al met al zal het een ingrijpende operatie worden, vooral ook omdat muren voor een deel verdwijnen en op andere plaatsen juist weer moeten opgebouwd. Eind mei 2009 is de aannemer van plan met het werk te beginnen, dat naar zijn inschatting 6 weken in beslag zal nemen. Voor die periode moet ik dus naar andere huisvesting omzien, want bij mijn ouders intrekken is geen optie omdat hun huis ook niet bepaald rolstoelvriendelijk is. Daarvoor krijg ik alle medewerking van de gemeente en in korte tijd kan ik bij “De Beethoven” terecht, wat een prima locatie is, want het ligt nog geen 200 meter bij mijn ouders vandaan. Mooi is bovendien dat er een appartement beschikbaar is op de begane grond met uitzicht op een plantsoen en de Deurningerstraat, waardoor er nog wat leven in de brouwerij is. Voor alle zekerheid huur ik dat voor 2 maanden, omdat ik de aannemer wel erg optimistisch vind met zijn 6 weken. Bovendien moet ik zelf zorgen voor de aankleding en afwerking van de woning: schilderwerk, rolstoelgeschikte vloerbedekking (laminaat), raambekleding, tegels op het terras en nog wel meer dingen, waarmee ook nog wel wat tijd gemoeid is.
In mijn eigen huis kan ik niet douchen,omdat ik daar met mijn rolstoel onmogelijk binnenkan, dus ga ik daarvoor twee keer per week met de rolstoeltaxi naar Het Roessingh. In “De Beethoven” kan dat even later gelukkig wel.
Vanwege de korte afstand naar mijn ouders, ga ik daar regelmatig een hapje eten of lekker in de tuin zitten. Geregeld komen ook vriendinnen, collega’s, mijn zussen een hapje bij me eten, dat ze zelf klaarmaken of halen bij de Chinees of ‘de Mac’. Gezellig! Met mijn moeder ga ik erop uit om naar laminaat, gordijnen, lamellen en leuke spulletjes voor in mijn straks nieuwe huis te kijken en alvast te bestellen voor over een paar weken. Mijn vader, die net mooie grote tegels op zijn eigen terras heeft laten leggen, adviseert me om dezelfde te nemen, maar dan in een kleur die ik zelf mooi vind passen bij de rest van mijn huis. Intussen komt de notaris bij me op bezoek, omdat ik mijn hypotheek zal moeten verhogen om alles te kunnen bekostigen. Dat mijn huis meer waard wordt door alle aanpassingen is wel de verwachting.
Intussen wordt het bouwvakvakantie en de aannemer stopt ermee. Grote pech voor de onderaannemers (elektricien, keukeninstallateur, schilder en anderen) die wel verder willen, omdat voor hen tijd ook geld is. De aannemer heeft echter geen werkschema voor hen achtergelaten waardoor het een grote puinhoop wordt! Zo wil de schilder aan het werk, maar de muren zijn niet zodanig afgewerkt dat hij echt aan de slag kan. De man van het laminaat wil beginnen, maar dan zullen eerst cementresten en bouwpuin moeten zijn verwijderd. Dat gaat mijn vader met een zwager van me dan maar éven’ doen. Zo wordt het later en later en vraag ik de beheerder van ‘De Beethoven’ om een extra maand huur van mijn appartement. Dat kan, aardig genoeg, zonder dat ik daarvoor huur hoef te betalen! Het wordt eind juli en ik heb, nota bene op mijn 40e verjaardag, een afspraak met Dr. Snoek van Het Roessingh, die ook na mijn vertrek daar de supervisie heeft gehouden over mijn lichamelijk welzijn en de medische zorg die ik nodig heb. Geen overbodige luxe want spasmen in mijn benen en daarbij behorende pijn zijn aan de orde van de dag. Ook geregeld terugkerende blaasontstekingen, als gevolg van de verblijfskatheter, zijn een ware bezoeking waar je niet echt vrolijk van wordt.Als ik van het consult thuiskom, wacht me een grote verrassing: in een zaaltje van ‘De Beethoven’, waar mijn moeder me met een smoesje naar toe loodst, wordt bij mijn entrée een luid ‘Lang zal ze leven’ aangeheven door vrienden en vriendinnen, zussen en zwagers met de kinderen, oude en nieuwe buren, ooms, tantes, neven en nichten,collega’s, die allemaal, sommigen van heinde en ver, zijn gekomen om mijn 40e verjaardag luister bij te zetten. Verrassing van mijn ouders, die bovendien als gezamenlijk verjaardagscadeau geld (liefst 750 euro) voor een grote breedbeeldtelevisie hebben ingezameld. Met mij erbij zijn er precies 40(!) mensen; niet slecht als je bedenkt dat het nog volop zomervakantie is!
Op 3 augustus trek ik dan eindelijk in mijn prachtig verbouwde huis. Schilderwerk, laminaat, deels nieuw meubilair, het fraai betegelde terras met leuke hoge tafels en krukken waar ik met mijn rolstoel ook goed onder en bij kan, de prachtige badkamer en keuken, maken het samen helemaal af! Weliswaar duurt het nog tot eind september tot alles echt af is, bijvoorbeeld de elektrisch bedienbare deur naar het terras, de plafondlift en de keukeninrichting, maar voor het oog lijkt het in ieder geval al heel wat. Half september heb ik in het ziekenhuis een onderzoek om na te gaan of ik goed reageer op een bepaalde medicijnpomp, die in mijn buikholte wordt geplaatst met strengetjes naar het ruggenmerg, en die bij pijn en spasmen daarop reageert met een bepaalde dosis medicijn die dat moet verlichten. De test verloopt wonder boven wonder: de hele dag, want het duurt lang, ben ik vrij van spasmen en pijn. Ik vraag of ik snel aan de beurt ben, want ik kan niet wachten op definitieve plaatsing, maar ik blijk geduld te moeten hebben, want er is een wachtlijst en de operatie wordt maar een keer per maand uitgevoerd!
(4e en laatste deel volgt!)

Anne van der Meiden

2010-01-27T20:30:00.002+01:00

In het stukje van CDA actief Nr. 5/ inwoners gaf ik te kennen dat ik een aantal mensen aan het woord wou laten op mijn weblog. Deze keer een oudere en wat voor 1! Anne van der Meiden is misschien wel de meest krasse oudere van Twente. Niet alleen kras, ook intelligent, daadkrachtig, energiek, zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor mij is het een voorrecht dat hij iets wou schrijven , niet alleen omdat het Anne van der Meiden is, maar vooral wat hij schrijft,zodat we na kunnen denken. Ik hoop dat u dat doet, denken aan ouderen en paddestoelen.

Onder de paddenstoel van de ouderenzorg

Anne van der Meiden

Er gebeurt iets vreemds in de discussies rond het ouderenbeleid in ons land. We zijn getuige van breed opgetuigde verhalen n analyses over wat er allemaal gebeuren moet, voor wie en door wie en wat het kosten mag. Rapporten en specials van tijdschriften beschrijven breeduit wat krasse ouderen eigenlijk allemaal zouden moeten kunnen en willen: recepten om jong oud te zijn, jeugdig de negentig binnen te stappen. Mee blijven doen, attent zijn voor de kinderen en kleinkinderen, reizen als het kan en vooral meedenken. Sterke verhalen van mensen van bijna honderd die met eigen tanden nog noten kraken. En toch heeft dat voor mij als tachtig plusser iets vervreemdends. Gaan al die goed bedoelde rapporten en meningen wel uit van de werkelijkheid onder de paddenstoel van het ouder worden? Onder elke paddenstoel zit een mycelium, een zwamvlok, een wirwar van draden waardoor de paddenstoel zich voedt. Dat is de eigenlijke paddenstoel, het ware oude leven. Ga je op bezoek bij generatiegenoten in diverse woonoorden, dan sta je ineens voor de keiharde werkelijkheid van een groeiend onvermogen van ouderen, omdat vitale vermogens hen in de steek laten. Denken kunnen ze nog wel, zich zorgen maken over de familie ook, de krant lezen en TV kijken: geen bezwaar. Maar heel veel dingen redden ze niet meer. Armen en benen schieten tekort, de ambtelijke machinerie en de communicatieapparaten om hen heen sluiten velen van hen buiten, ze weten de weg niet meer in de papieren, zij vergeten op welke knoppen ze drukken moeten. Er is echt stille armoede, er is verborgen hartzeerte, er is angst voor lijden, er is bekommernis om kleine dingen, grote en lastige ongemakken, wegvallende sociale omgeving. Gewoon verlies aan mens-zijn, volgestopt met verhalen over loslaten en losgelaten worden. Er is veel ongeuite eenzaamheid op de laatste kilometers van de tocht. Kennen we die myceliums eigenlijk wel? Die wirwar van draden onder hun leven, waarvan maar weinig aan de oppervlakte komt. Of draaien we liever de promotiefilm van onze succesvolle zorgnummers af?
Moet de politieke aandacht zich niet ingraven in de zwamvlokken onder het bestaan van de ouderen, om er achter te komen wat er werkelijk huist?

Voedselbank

2010-01-27T18:25:00.004+01:00

Gistermiddag heb ik een bezoek gebracht aan de voedselbank. Onvoorstelbaar hoeveel werk daar wordt verzet door ongeveer 80 vrijwilligers!! De hele week zijn ze druk om alles voor de uitgiftedag op vrijdag klaar te zetten.Ruim driehonderd pakket! Gezien het gebrek aan ruimte zou de voedselbank zo snel mogelijk moeten verhuizen. Verder zou een vrachtwagen met laadklep ook een hele uitkomst bieden. Wie weet er nog 1 te staan?

Margriet

Het zal je maar gebeuren deel 2

2010-01-23T17:39:00.002+01:00

Hierbij deel 2 van het verhaal van Karin, die plotseling verlamd raakte.

Het zal je maar gebeuren….(2)
Daar lig je dan in het ziekenhuis. Ik deel, gelukkig maar voor een dag, de kamer met een heer die veel slaapt en als hij dat niet doet vrijwel bewusteloos is. De dwarslaesie die mij zo plotseling is overkomen, blijkt een hoge te zijn (voor kenners c6/c7), waardoor ik ook maar een heel beperkte handfunctie heb. Ik moet als een klein kind worden gevoerd door een verzorgende, wat ik pas weken later in Het Roessingh weer zelf kan al is dat niet gemakkelijk.
Ook mijn longen functioneren aanvankelijk zwaar onvoldoende waardoor ik de hele ziekenhuisperiode zuurstof krijg toegediend. De eerste vijf dagen krijg ik bovendien via een infuus een halve liter prednisson om de ontsteking, die mijn leven totaal op zijn kop heeft gezet, te remmen. Verder lijken ze in het ziekenhuis weinig voor me te kunnen doen, waardoor met spoed een kamer in Het Roessingh wordt aangevraagd. Op 13 augustus, 10 dagen nadat ik door die vreselijke ruggenmergontsteking ben getroffen, hoor ik dat er op 20 augustus een plaats voor me is gereserveerd.
Over de zorg en aandacht van het verplegend en verzorgend personeel, heb ik niet veel te klagen, al is het toch gek dat na de wisseling van de ploeg de nieuwkomers niet weten hoe gehandicapt ik ben, want de rode knop voor noodgevallen, blijkt telkens weer buiten handbereik te zijn geschoven!
De dagelijkse ziekenhuissleur wordt op gezette tijden verlevendigd door fysiotherapie en met name ook door hulp bij het hoesten om overtollig slijm weg te werken, want doordat ook mijn buikspieren het nauwelijks doen, kan ik niet echt hoesten, terwijl ik door een soms beangstigende benauwdheid door die longen die het niet goed doen, juist veel slijm produceer. Gelukkig wordt dat in mijn laatste ziekenhuisweek beter, want de longspieren zijn wat sterker geworden en zelfstandig ademen gaat weer redelijk en de zuurstoftoediening kan worden afgebouwd.
Ook krijg ik in die laatste week dagelijks training om in de rolstoel te leren zitten. Rijden is er echter niet bij, dat moet later in Het Roessingh gebeuren.
Het leuke van mijn 2,5 week ziekenhuis is dat ik ongelooflijk veel bezoek krijg: vrienden, vriendinnen, collega’s en directieleden van mijn school, en – heel leuk - leerlingen en oudleerlingen, neven en nichten die ik normaal maar zelden zie en van heinde en ver komende ooms en tantes, buren en uiteraard mijn ouders en zussen met man en kroost. Vaak zitten er 6 man naast mijn bed en op de gang nog een paar in de wacht, terwijl er maximaal 2 bezoekers zijn toegestaan. Toch leuk!
Op 20 augustus laat ik het ziekenhuis achter me en ga ik in de ambulance op weg naar Het Roessingh! Na het intakegesprek blijk ik , tot mijn teleurstelling, eerst nog een paar dagen in bed te moeten blijven, waardoor ik mijn hondje nog steeds niet kan zien! Dan wordt de rolstoeltraining in gang gezet, met een paar dagen 2 keer 15 minuten en dan 2 keer 30 minuten om te wennen. Na ruim twee weken zit ik er dan vrijwel de hele dag in, al moet ik 2 keer daags in bed om te rusten en 5 keer per dag worden gekatheteriseerd omdat ik niet zelfstandig kan poepen en plassen. Dat eerste gebeurt trouwens op de douchestoel boven de wc, maar lukt alleen door toediening van een laxeermiddel. Gek dat je door zo’n onverwachte handicap ineens weer een klein kind bent geworden als het gaat om hulp bij doodnormale dingen! In die periode krijg ik ook dagelijks fysiotherapie op bed, die er voornamelijk uit bestaat dat mijn handen, armen en benen worden doorbewogen.
Dan volgt de training in rijden met de handbewogen rolstoel en kan ik me eindelijk weer van A naar B verplaatsen! Dat gaat 2 weken goed, maar dan krijg ik door slijmbeursontstekingen in beide handen (overbelasting!) op eigen verzoek een elektrische rolstoel. Ook maak ik een begin met ergotherapie, fysiotherapie in de oefenzaal en activiteitentherapie. Vooral dat laatste spreekt me bijzonder aan, niet alleen omdat ik in mijn havopakket textiele werkvormen had, maar vooral omdat daar eindelijk niet wordt gepraat over je ziekte, maar over de gewone dingen van alledag, zoals ieder mens!
Belangrijk zijn ook de wekelijkse gesprekken met de psycholoog (hoe verwerk je je verdriet en leer je met je tekortkomingen omgaan) en de maatschappelijk werker (hoe zie je je toekomstperspectief en je maatschappelijk functioneren).
Omdat ik moeite heb met de gang van zaken op de verpleegafdeling, waar sommigen je minder aardig behandelen, ben ik in de klankbordgroep van de bewoners gaan zitten. Daar wordt naar je geluisterd en ook wat gedaan met je aanbevelingen.
Door de mooie (na)zomer zit ik vaak op het terras van Het Roessingh, waar Moby gelukkig ook vaak van de partij is, ga ik er vaak met bezoekers op uit om aan de overkant bij Wattez op het terrasje wat te nuttigen, eet af en toe met mijn ouders bij het eveneens naburige LaRoche en ga meestal op zondag naar mijn ouders die maar 5 minuten lopen vanaf het Roessingh wonen. Nu en dan ga ik met vriendinnen naar de Assinkhof waar ik me zeer amuseer, vooral doordat ik er eindelijk weer eens veel oude bekenden tegen het lijf loop. Jammer is dat de huisregels voorschrijven dat je maar 1 keer per week na 22.00 uur mag thuiskomen.
Grote pech is dat ik steeds meer spasmen in mijn benen krijg door overbelasting en hevige pijn in mijn rechterhand door aanhoudende slijmbeursontsteking. Daardoor kan ik nog maar een half uur per dag naar fysiotherapie. Begin december heb ik een gesprek met de maatschappelijk werkster die me naar mijn welbevinden vraagt. Ik zeg dat ik niet het idee heb dat Het Roessingh nog veel voor me kan doen en dat ik liefst op korte termijn naar huis ga!
Kort daarna is er het periodieke gesprek met artsen, therapeuten, verplegers en mijn ouders, waarbij in goed overleg wordt besloten dat ik 16 december weer naar mijn eigen huis zal gaan, waar ik na 3 augustus niet meer ben geweest! Intussen zijn een vertegenwoordiger van de gemeente, twee aannemers, installateurs en keukenspecialisten al in mijn huis geweest om de noodzakelijke aanpassingen te bekijken en een offerte uit te brengen. Zelf heb ik ter voorbereiding op mijn thuiskomst bij Livio al een verrijdbare tillift, hooglaagbed, antidecubitusmatras en via de gemeente een elektrische rolstoel geregeld. Mijn overbodige of niet langer bruikbare spulletjes zijn door mijn vader naar de zolder en door vrienden naar een opslagplaats elders overgebracht. Nog een leuk afscheidsetentje met mijn kamergenote Willy, met wie ik het prima kon vinden, haar man en mijn ouders, en ik ben op weg naar huis!
Waar ik allemaal tegenaan loop (was het maar waar!) in mijn eigen huis en in de buitenwereld, vertel ik in de volgende delen!
(wordt vervolgd)

Het zal je maar gebeuren

2010-01-20T16:57:00.005+01:00

Tijdens het gesprek met de lijstadviescommissie kwam naar voren dat zij mij op het oog hadden voor de WMO portefeuille. Ik was blij verrast, vooral omdat mijn hart ook ligt bij de kwetsbaren in onze samenleving. Niet dat ik nou zo'n soft-type ben, integendeel. Als bestuurslid van Stichting Leergeld heb ik vaak gedacht: Ik kan naar iedereen luisteren en mij inleven, maar echt weten hoe het is , kan ik niet, want ik ben nog nooit in zo'n situatie geweest. Toen ontstond het idee, laat eens een aantal mensen zelf hun verhaal schrijven. Niet met de bedoeling van, wat zijn ze zielig, maar meer van, waar zijn ze tegen aangelopen? Waar hebben ze behoefte aan? Dit met betrekking tot het gehandicapt zijn, vluchteling,of oudere zijn. Vijf mensen die iets willen vertellen. Een aantal verhalen bestaat uit enkele delen, omdat het te kort door de bocht is, om te denken dat alles op één A-4 past.

Deze week begin ik met Karin, een mooie vrolijke meid die....... Leest u zelf maar!

Het zal je maar gebeuren…. (1)
Op zondag 3 augustus 2008, 5 dagen nadat ik op mijn terras met familie en vrienden mijn 39e verjaardag heb gevierd, word ik ’s morgens wakker met een onbestemde pijn in mijn nek. Later op de dag bel ik mijn moeder met de vraag of ze misschien tantum of een ander middeltje tegen een stijve nek in huis heeft. Dat heeft ze wel en ze zegt dat ik maar even langs moet komen om me in te laten smeren. Ik zeg dat ik het eerst nog wel even zal aanzien en nog wat probeer te slapen. Dat lukt aardig, maar in de namiddag sta ik toch maar op om de dingen te doen die ik nog moet doen, al zijn dat er niet al te veel, want het is nog even zomervakantie voordat ik binnenkort weer naar mijn werk moet.
Overigens, mijn naam is Karin Schurink en ik woon alleen met mijn hondje Moby in een leuke straat in de wijk Deppenbroek met aardige buren . Ik ben in de bloei van mijn leven, heb veel vrienden en vriendinnen met wie ik regelmatig een avondje ga stappen, heb veel sociale contacten en een erg leuke baan op het Kottenpark als onderwijsassistent in de leerjaren 1 en 2, waarvoor ik net voor de zomervakantie mijn diploma heb gehaald. De leerlingen en ik kunnen prima met elkaar overweg!
Het wordt er trouwens met die nek in de loop van de dag niet beter op, maar ik moet nodig mijn hondje uitlaten, dus doe ik dat ook maar. Ik ben de straat nog niet eens helemaal uit of ik realiseer me dat ik de riem niet meer echt onder controle heb en dat het gevoel in mijn armen een stuk minder is dan normaal. Toch wel een beetje ongerust besluit ik zo snel als ik kan terug te gaan naar huis. Met grote moeite krijg ik, door beide handen te gebruiken, de sleutel in het slot en omgedraaid. Even later plof ik letterlijk op mijn bank en blijk tot mijn grote schrik vanaf dat moment niet meer te kunnen lopen!
Gelukkig heb ik vanwege het mooie weer mijn tuindeur open laten staan, waardoor mijn hulpgeroep wordt gehoord door een buurvrouw en haar dochter. Die bellen de huisartsenpost en een tijdje later stapt een dienstdoende arts naar binnen. Hij luistert naar mijn hart, voelt mijn polsslag en doet alles wat een dokter in zo’n situatie moet doen. Geen afwijkingen, waarschijnlijk een soort tijdelijke blokkade in mijn lichaam, is zijn conclusie, die binnen een paar uur vanzelf wel weer zal overgaan. De buurvrouwen zijn enigszins gerustgesteld en gaan weer huiswaarts na eerst mijn ouders te hebben gebeld, want ik ben er niet echt gerust op!
Mijn moeder is nog maar een paar dagen terug uit het ziekenhuis, waar ze een nieuwe rechterheup heeft gekregen en moet zich met een kruk voortbewegen. Dus komt mijn vader alleen en treft me half zittend, half liggend op de bank aan. Hij zal me die avond nog heel vaak anders proberen neer te zetten, omdat ik steeds weer onderuitzak. De uren gaan voorbij zonder dat er iets aan mijn lijf verandert, waarop hij me voorstelt een bevriende fysiotherapeut te bellen. Die zou misschien een betere kijk hebben op mijn verlammingsverschijnselen, gelet op de goede ervaringen die mijn moeder eens had toen ze ‘s ochtends wakker was geworden met een intens duizelig gevoel in haar hoofd en nek. De huisarts had een middeltje voorgeschreven dat niet echt hielp, maar een fysiotherapeut ontdekte vrij snel dat een halswervel verschoven was. Na een tweede behandeling was het leed geleden.
Zo gezegd, zo gedaan en even later staat de fysiotherapeut voor me. Na enkele minuten is zijn eenduidige conclusie dat het een neurologische kwestie is en dat opnieuw met de huisartsenpost contact moet worden opgenomen. Ook de tweede arts komt echter tot de conclusie dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de zaak weer in orde zal zijn. “U neemt haar gewoon mee naar huis en stopt haar in bed”, is zijn advies aan mijn vader. Die vindt dat een dom voorstel omdat hij mij nooit in zijn auto zal kunnen krijgen, laat staan de trap op naar bed. Na veel aandringen wordt dan uiteindelijk toch de ambulancedienst gebeld en even later ben ik op weg naar het ziekenhuis.
Mijn vader sluit intussen het huis af en neemt mijn hondje mee om die bij mijn moeder te ‘stallen’ alvorens ook hij richting ziekenhuis vertrekt. Daar wachten we een tijdje op de inmiddels gewaarschuwde neuroloog, een jongedame van mijn leeftijd of een beetje jonger. Die onderzoekt me en komt tot de conclusie dat ik me aanstel en dat er geen sprake is van een ernstige situatie. ‘Je kunt gewoon rechtop zitten, als je maar wilt, kijk maar..’, zegt ze en zet me met enige moeite overeind op de onderzoeksbank en laat me los! Mijn vader is gelukkig attent, springt naar me toe en weet me op te vangen, waarna we samen op de grond belanden. Na nog wat overbodig gekissebis, gaat de neurologe gelukkig overstag en lig ik even later in een bed op de 4e etage, afdeling neurologie.
Om half drie ’s nachts komt mijn vader eindelijk thuis, waarna hij mijn moeder met kruk naar boven weet te krijgen en haar in bed stopt. Nog even in de stromende regen mijn hondje uitlaten en de vreemdste dag van mijn leven zit er ook voor hem op. Ik lig gelukkig op de juiste afdeling en hoop er maar het beste van, al ben ik bang en ongerust en blijf ik de 4e etage met mijn hoogtevrees behoorlijk eng vinden!
De volgende dag wordt ik onderzocht door een arts en een psychiater, die ogenschijnlijk niet goed raad weten met ‘mijn geval’. ’s Middags vraagt een verpleegster me wanneer ik eigenlijk voor het laatst heb geplast. ‘Gisterenmorgen’, zeg ik, waarop ze kennelijk de dienstdoende arts heeft gewaarschuwd, die me ijlings door de MRI-scan laat gaan. Ook worden longfoto’s gemaakt en wordt zuurstof toegediend, omdat ik het benauwd heb, en tenslotte wordt nog een lumbaalpuctie gedaan. Ik zie zorgelijke gezichten, maar weet absoluut niet wat er met me aan de hand is. Eng is het wel. Wat later komt de neuroloog aan mijn bed en zegt dat ik hoog in mijn nek een ruggenmergontsteking heb die ze met prednisson willen onderdrukken.
Mijn zus Marieke, die met man en twee dochtertjes in De Eekmaat woont, heeft het verhaal intussen aan een buurvrouw verteld, die even later bij haar binnenstapt met een opengeslagen tijdschrift. ‘Moet je dit eens lezen’, zegt ze, ‘dit verhaal gaat over je zus Karin’! Het gaat over een meisje dat ook van het ene op het andere moment verlammingsverschijnselen vertoonde, maar die gelukkig na een tijd ziekenhuis en revalidatie weer aan de beterende hand is en zelfs weer kan lopen. Ze heeft de zeldzame ziekte ‘myelitis transversa’ die in Nederland maar zo’n 10 keer per jaar voorkomt en slechts in 30% van de gevallen helemaal geneest. Mijn ouders, die het blad van Marieke krijgen, houden het voorlopig maar uit mijn buurt!
Op woensdagmorgen moet ik naar het artsenteam dat me behandelt. Mijn ouders gaan gelukkig mee, want ik vrees het ergste. De uitslag: myelitis transversa! Behandeling heeft soms een positief resultaat, maar zeker niet altijd. Met deze verontrustende mededeling moet ik het doen!
(wordt vervolgd)

Wijkraad Wesselerbrink

2010-01-17T12:37:00.004+01:00

Afgelopen week was ik aanwezig bij de vergadering van de wijkraad Wesselerbrink.

Er was een goede opkomst. Woningbouwvereniging Domijn en een aantal mensen van de gemeente en de wijkagent waren aanwezig.

Als je dan in de zaal zit, merk je het enthousiastme van iedereen. Mensen zetten zich overal voor in om van deze wijk iets te maken.

Domijn vertelde over de voortzetting van het traject met betrekking tot bouw en inrichting van de wijken.

Van mijn kant vraag ik mij alleen af, wat moet je doen om de winkelcentra weer te vullen met ondernemers?

Een wijk kan nog zo mooi zijn, maar je wilt wel in je buurt de boodschappen en andere dingen kunnen halen.

Margriet

Respect

2010-01-14T23:30:00.003+01:00

Er staat bij ons in de wei een bord met de tekst: een respectvol 2010.
Mooi! Het is natuurlijk campagnetijd en ben blij dat ik mijn steentje bij kan dragen.
Toch moet ik wennen aan het idee dat dit op een bord moet worden gezet. Eigenlijk is het toch heel vanzelfsprekend zou je denken!
Met alle respect naar u allen toe, zullen we een beetje leuk met elkaar omgaan en niet alleen in 2010!

Margriet

sneeuw

2010-01-09T23:04:00.002+01:00

Houdt u van de winter? Ik wel. Alleen wordt het zo langzamerhand wel erg wit om mij heen.
Heerlijk zou ik anders zeggen, maar op de wegen is het uitkijken.
Mijn moeder woont een dik uur rijden bij ons vandaan. Ze is 85 jaar en hulpbehoevend. Natuurlijk ga ik naar haar toe, moet ook wel, want wie brengt b.v. haar vuilnis weg? Ze woont in een buurtje met allemaal ouderen. Niemand durft naar buiten gezien de gladheid. Dan weet je dus hoe belangrijk het is dat er goed wordt omgekeken naar ouderen.
Bij haar in de buurt staat een lagere school. Misschien een idee om de kinderen van groep 8 op pad te sturen om als maatschappelijke stage langs ouderen te gaan.
Maandag ga ik bellen!

Margriet

Een gezegend nieuwjaar

2010-01-03T18:40:00.003+01:00

Allereerst wil ik u allen een heel gelukkig, gezond en gezegend nieuwjaar toewensen.

Verder wil ik u via mijn weblog wekelijks op de hoogte houden van alles wat mij drijft en bezig houdt, zowel op politiek als persoonlijk vlak.
Ik hoop dat u het leuk vindt om deze berichten te volgen.

Margriet

Even voorstellen.

2009-12-31T15:33:00.004+01:00

Mijn naam is Margriet Visser-Voorn, geboren 14 oktober 1957 in Klazienaveen (gemeente Emmen).Ik heb 1 zus. Mijn vader deed in verzekeringen. Na de lagere school (met de Bijbel) en de middelbare school ging ik naar het Nederlands Instituut voor Doktersassistenten (NIOD) in Groningen. Na de studie ging ik aan de slag op de operatieafdeling in het Delfzicht ziekenhuis te Delfzijl.
Het werken op een operatieafdeling is erg interessant, toch miste ik het contact met de patiënten. Voor de operatie was er geen tijd en na de operatie waren ze onder narcose. Ik was nieuwsgierig hoe het verder met de patiënt ging, helemaal na een zware operatie. Uiteindelijk ben ik als leidinggevende in het Academisch Ziekenhuis te Groningen, bij de Bloedbank gaan werken. Dit was afwisselend werk, omdat je met donoren en patiënten ( die vaak ernstige vormen van kanker hadden zoals leukemie ) moest werken.
In die tijd leerde ik mijn man, Jan Visser, kennen. Inmiddels 32 jaar getrouwd. Twee dochters: Anrike (23) studeert in Amsterdam en Pauline (21) studeert in Groningen. Wegens werkzaamheden van mijn man veranderde ik enkele malen van baan. Zo ging ik van de Bloedbank Groningen, naar de Friese Bloedbank en in 1992 naar die van Enschede. Jammer genoeg moest ik zo’n 12 jaar geleden wegens een ernstige latex-allergie de gezondheidszorg vaarwel zeggen. Vind ik nog steeds jammer!
Naast heel veel hobby’s zoals bloemschikken,tuinieren, sporten, lezen en architectuur heb ik van de laatste mijn werk gemaakt. Ik heb een bureau voor projectontwikkeling op het gebied van wonen, landschap en binnenhuisarchitectuur. Ik kijk daarbij vooral naar de mensen die het pand gaan gebruiken. Waar liggen hun behoeften? Soms is het meer psychologie dan architectuur.
Mijn eigen interesses liggen vooral bij oude huizen, oude boerderijen, karakteristieke landschappen, enz. Vooral de cultuurhistorische waarde vind ik erg belangrijk, zowel in de stad als in het buitengebied.
Daarnaast ben ik bezig met een post-bachelor opleiding Coaching en Begeleiding in Utrecht, die ik in mei/juni hoop af te ronden. Verder doe ik vrijwilligerswerk voor het Landschapsfonds Enschede, waarvan ik bestuurslid ben en voor de stichting Leergeld Enschede, waarvan ik ook bestuurslid ben.
Het Landschapsfonds Enschede ondersteunt particulieren, die bijdragen aan onderhoud en herstel van het mooie buitengebied rondom Enschede, door bijvoorbeeld het aanleggen en onderhouden van houtwallen, kikkerpoelen en wandelpaden enz.
De stichting Leergeld Enschede wil voorkomen dat kinderen van 4 tot en met 17 jaar uit armoedegezinnen in een sociaal isolement terechtkomen. Gezinnen die een aantoonbaar lager inkomen hebben dan 120% van het bijstandsniveau, kunnen een bijdrage krijgen in de kosten van bijvoorbeeld school of buitenschoolse activiteiten.
Zo was voor mij het CDA een natuurlijke keuze. De normen en waarden van het CDA passen bij mij en bij mijn maatschappelijke gedrevenheid.
Verder hoop ik het Twentse Noaberschap uit te kunnen dragen, met aandacht en hulp voor elkaar en met grote betrokkenheid voor de ouderen.
Maar bovenal wil ik een volksvertegenwoordiger zijn, waar mensen een beroep op kunnen doen, bij problemen of vragen.
Dus schroom niet als er iets mocht zijn, contact met mij op te nemen. Voor zover het in mijn vermogen ligt, zal ik u zo goed mogelijk proberen te helpen.

Margriet Visser-Voorn